หม่าอิงไฉอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว
เมื่อเห็นจงซิวหมิงหันไปโทรแจ้งตำรวจแล้ว เขาก็กัดฟันแน่น แววตาฉายประกายเด็ดเดี่ยวขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะดิ้นรนลุกจากพื้นแล้วพุ่งชนกำแพงด้านข้างอย่างไม่ลังเล!
เสิ่นเวิ่นเฟิงหรี่ตาลง “เขาคิดจะฆ่าตัวตาย!”
ม่านสีดำพลันปรากฏขึ้นระหว่างหม่าอิงไฉกับกำแพง เขาพุ่งชนม่านนั้นจนร่างถูกดูดเข้าไปอย่างแรง ก่อนจะถูกดีดกลับออกมาอย่างฉับพลัน แล้วเซถลาล้มลงนั่งกับพื้น
“อยากตายเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่หรี่ตาลงเล็กน้อย “ความตายน่ะเป็นเรื่องง่ายที่สุดแล้ว”
“ทำไม ทำไมพวกคุณไม่ยอมให้ผมตาย!”
หม่าอิงไฉนั่งเหม่ออยู่บนพื้นสองวินาที ก่อนจะกุมศีรษะแล้วร้องตะโกนอย่างสิ้นสติ “ขอร้องละ ให้ผมตายไปเลยเถอะ!”
“ในเมื่อเรื่องแตกแล้ว พวกคุณก็ไม่คิดจะปล่อยผมไป ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ให้ผมตายไปตรง ๆ ไม่ได้หรือไง?”
“ข้างนอกมีแฟนคลับตั้งมากมายที่ชอบผม เรื่องแบบนี้ผมจะให้พวกเขารู้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน…”
อบายมุขทั้งสามอย่าง การพนัน ผู้หญิง และยาเสพติด เป็นเส้นแบ่งสุดท้ายของพลเมืองประเทศหัวก๊กเสมอ!
เมื่อเขาก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้น ก็หมายความว่าจะไม่มีทางได้รับการให้อภัยอีกแล้ว
ยิ่งเขาเป็นบุคคลกึ่งสาธารณะอย่างนี้ด้วย
แค่หม่าอิงไฉนึกถึงสายตาดูแคลนและคำด่าทอที่อาจต้องเผชิญหลังเรื่องแตก รวมถึงกระแสตีกลับจากภาพลักษณ์ที่พังทลาย หัวใจก็พลันจมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวัง