เซิ่งซินเยว่พยักหน้าเงียบ ๆ
ต้วนเจียซูดื่มน้ำส้มจนหมดแก้ว ก่อนลุกขึ้นจากโซฟา «ฉันค่อนข้างชอบคุณนะ เราแลกช่องทางติดต่อกันไหม? เมื่อกี้คุณช่วยทำนายให้ฉัน ได้ยินมาว่าคนทำอาชีพนี้จะให้ลูกค้าจ่ายตามกำลังใจใช่ไหม? ฉันสแกนจ่ายให้คุณนะ»
สิ้นเสียง โทรศัพท์ของเซิ่งซินเยว่ก็ดังขึ้น «ได้รับเงินจากอาลีเพย์ 100,000 หยวน»
เซิ่งซินเยว่ «!»
สมกับเป็นดารา ร่ำรวยมือเติบจริง ๆ
หลังแลกช่องทางติดต่อกันทางไวแชตแล้ว ต้วนเจียซูก็จากไป
เธอนัดกับชุยเจ๋ออวี่ไว้ว่าจะพบกันที่ร้านกาแฟตอนสี่โมงเย็น ตอนนี้ยังพอมีเวลา เซิ่งซินเยว่จัดการธุระของตัวเอง รอจนใกล้ถึงเวลาก็ออกจากบ้านทันที
ร้านกาแฟ
ชุยเจ๋ออวี่มาถึงก่อนเวลายี่สิบนาที พอเห็นเซิ่งซินเยว่เดินเข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้น «ทางนี้ครับ»
เซิ่งซินเยว่เดินไปนั่งตรงข้ามเขา
«ดื่มอะไรดีคะ?»
«คาปูชิโน่ครับ»
ชุยเจ๋ออวี่ดูประหม่าอยู่บ้างอย่างหาได้ยาก เขาประสานมือเข้าด้วยกัน «ถัน... คุณเซิ่งครับ วันนี้ที่ผมนัดคุณออกมา ก็เพื่ออยากขอบคุณเป็นหลัก ขอบคุณที่เตือนผมวันนั้น ไม่อย่างนั้นตอนนี้ผมคงตายไปแล้ว»
เซิ่งซินเยว่ยิ้มบาง ๆ «ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเองค่ะ ยังไงฉันก็ไม่เคยเจอใครดวงซวยเท่าคุณมาก่อน»
ดวงตาชุยเจ๋ออวี่เป็นประกาย «คุณรู้อะไรบางอย่างจริง ๆ ด้วย!»
เขาชูสร้อยประคำบนข้อมือขึ้นมา แล้วกล่าวอย่างจริงจัง «วันนั้นพอกลับไป ผมก็เล่าเรื่องนี้ให้คนในครอบครัวฟัง พ่อบอกว่าตอนผมเกิด เขาบังเอิญเจอขอทานคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งอยู่หน้าโรงพยาบาล พอขอทานเห็นพ่อก็ล้มลงต่อหน้า เห็นชัด ๆ ว่าตั้งใจจะเรียกร้องเงิน»