เซิ่งซินเยว่กลั้นหัวเราะไม่อยู่ “มือเท้าเย็นเพราะร่างกายเธอเย็นง่าย ส่วนที่รู้สึกเหมือนมีใครอยู่ข้าง ๆ ก็เป็นเพราะเธอรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีเท่านั้น ความจริงแล้ว ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ตายตั้งแต่แรก แม้เขาจะตกลงไปในบ่อน้ำ แต่โชคดีที่มีคนผ่านมาเห็นและช่วยเขาขึ้นมาได้”
“ส่วนที่เขาไม่เคยมาหาเซวียเล่ออีตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็เพราะมองธาตุแท้ของเธอออกจนหมดใจแล้ว ถึงอย่างไรทั้งคู่ก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แม้เซวียเล่ออีจะทำกับเขาถึงขนาดนั้น เขาก็ยังเห็นแก่ความผูกพันที่เติบโตมาด้วยกัน จึงไม่อยากตามตอแยให้มากความ แค่คิดเสียว่าชาตินี้ไม่เคยพบคนคนนั้นมาก่อนก็พอ”
ชุยเจ๋ออวี่พยักหน้าอย่างเหม่อลอย “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้...”
เซิ่งซินเยว่กล่าวว่า “ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว คุณก็ให้คนไปหาของพวกนั้นได้เลย”
ชุยเจ๋ออวี่รีบเอ่ย “คุณเซิ่ง จะกลับแล้วหรือครับ? ผมไปส่ง...”
“ไม่ต้องค่ะ”
เซิ่งซินเยว่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ฉันจะนั่งต่ออีกสักพัก คุณกลับไปก่อนเถอะ”
วันนี้ไม่ต้องไลฟ์สด เธอจึงมีเวลาเหลือเฟือ
หลังมองส่งชุยเจ๋ออวี่จากไป แววตาของเซิ่งซินเยว่ก็ฉายประกายหม่นลึกขึ้นมา
การสลับดวงชะตา
เป็นอีกหนึ่งการกระทำที่ปิดฟ้าบังสวรรค์
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังคงตามรอยผู้บงการเบื้องหลังที่ลงมือเรื่องนี้ไม่พบ
ไม่ต่างจากเหตุการณ์จางเหมี่ยวเหมี่ยวครั้งแรก และการที่เจ้าเพียวจือช่วงชิงโชคชะตาของพ่อเซี่ยจือเหยียนในภายหลัง