“เฮ้อ...”
แม่ของอวี้อิ่งถอนหายใจยาว “เธอก็น่าสงสารเหมือนกัน บางทีนี่คงเป็นอย่างที่เขาว่ากัน คนที่น่าชังย่อมมีเรื่องน่าเห็นใจอยู่เบื้องหลัง”
“ที่จริงฉันก็พอเข้าใจนะว่าทำไมสุดท้ายเธอถึงไม่ยอมกลับตัว”
พ่อของอวี้อิ่งส่ายหน้า สีหน้าครุ่นคิด “เพราะนี่แหละคือธรรมชาติของมนุษย์”
“เธอได้ลิ้มรสความสำเร็จแล้ว ทั้งยังไปถึงจุดสูงสุดในชีวิตที่ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีวันไปถึงอีก หลังจากได้เสพสุขกับทุกอย่างพวกนั้นแล้ว จะให้ยอมทิ้งสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้ได้ยังไง?”
“น่าเสียดายก็แต่ผู้หญิงดี ๆ แบบนั้น ดันเกิดมาในครอบครัวที่ไม่เหมาะตั้งแต่แรก”
อาสะใภ้รองมองด้วยแววตาเวทนา “เธอสามารถไต่เต้าจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ห่างไกลและล้าหลัง จนมาถึงจุดนี้ได้ ก็แสดงให้เห็นถึงความสามารถของเธออย่างชัดเจนแล้ว”
“ถ้าเธอเกิดมาในครอบครัวธรรมดา ต่อให้ครอบครัวนั้นไม่ได้ดีเลิศอะไร ด้วยความสามารถของเธอ ก็คงไปได้ไกลและสูงกว่านี้”
“แต่น่าเสียดาย ตอนนี้เธอกลับเลือกเดินบนทางที่ผิด ทั้งยังไม่คิดจะหันหลังกลับอีก”
เรื่องที่ควรพูดก็พูดกับเธอชัดเจนหมดแล้ว ในเมื่อเธอตัดสินใจเลือกทางนั้น ชีวิตต่อจากนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเซิ่งซินเยว่อีก
ลานบ้านเละเทะไปหมด เดิมทีเซิ่งซินเยว่กับเซี่ยจือเหยียนก็คิดจะช่วยเก็บกวาด แต่แม่ของอวี้อิ่งรีบห้ามไว้ไม่หยุด
“ไม่ ๆ วางไว้เถอะ อย่าเพิ่งขยับ พวกเราจัดการกันเองได้”