“คุณนี่จำสับสนไปแล้วหรือเปล่า?”
แม่ของอวี้อิ่งหัวเราะพลางแตะหน้าผากลูกสาวเบา ๆ “คุณเคยเห็นเธอตอนไหนกัน ทำไมฉันไม่รู้เลยล่ะ ลูก ก่อนหน้านี้เคยมาที่นี่หรือเปล่า?”
เซิ่งซินเยว่เงียบไป ก่อนส่ายหน้า นิ้วที่บีบจมูกอยู่กลับค่อย ๆ เกร็งแน่นขึ้น
“โธ่ อย่าเพิ่งพูดสิ ขอฉันนึกดี ๆ ก่อน ฉันเหมือนจะเคยเห็นจริง ๆ นะ”
คุณอาสะใภ้รองหันหลังให้ทุกคน หลับตาปี๋ ใช้นิ้วชี้ทั้งสองข้างกดขมับ ทำท่าราวกับกำลังเค้นความทรงจำอย่างเต็มที่
ท่าทางของเธอทำให้แม่ของอวี้อิ่งอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอส่ายหน้าแล้วหันไปพูดกับเซิ่งซินเยว่ “ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก ความจำเธอไม่ค่อยดีอยู่แล้ว บางทีอาจแค่ไถเจอคุณในโทรศัพท์โดยบังเอิญ แล้วตอนนี้ก็จำสับสนไปเอง...”
ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น คุณอาสะใภ้รองก็ลืมตาพรึ่บ หมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า “ฉันนึกออกแล้ว!”
“คนที่ฉันเคยเห็นไม่ใช่คุณ แต่เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้เธอเคยมาพักที่บ้านฉันด้วย!”
แม่ของอวี้อิ่งมองเธออย่างสงสัย “เคยมาพักที่บ้านเราเหรอ? เมื่อไหร่กัน ทำไมฉันไม่รู้?”
“โธ่ คุณจะไปรู้ได้ยังไง ฉันไม่ได้หมายถึงบ้านนี้สักหน่อย”
คุณอาสะใภ้รองผลักเธอเบา ๆ “ฉันหมายถึงก่อนจะแต่งเข้าบ้านพวกคุณต่างหาก! บ้านเดิมของฉันน่ะ!”
แม่ของอวี้อิ่งเบิกตาขึ้นเล็กน้อย “คุณแต่งเข้าบ้านนี้มาเกือบยี่สิบปีแล้ว หมายความว่าเมื่อยี่สิบปีก่อน คุณเคยเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายซินเยว่มากอย่างนั้นเหรอ?”