“เซี่ยจือเหยียน?”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยอย่างประหลาดใจ “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“บังเอิญน่ะ ผมติดตามข่าวเป็นประจำ”
เซี่ยจือเหยียนชี้ไปยังนักข่าวด้านหลังตามสบาย ขายาวยันพื้นไว้ ก่อนหันไปพูดกับหูเตี๋ยว่า “คุณชื่อหูเตี๋ยใช่ไหม? ขอแนะนำตัวก่อน ผมเซี่ยจือเหยียน พ่อผมกำลังอยากทำเรื่องดี ๆ สักอย่าง ไม่ทราบว่าคุณพอจะให้เกียรติ ช่วยเติมเต็มความปรารถนาเล็ก ๆ ของท่านได้ไหม?”
“เอ๊ะ?”
หูเตี๋ยทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง จึงหันไปมองเซิ่งซินเยว่โดยไม่รู้ตัว
“คุณอาเซี่ย...”
เซิ่งซินเยว่มีสีหน้าพิกล ให้เกียรติกันจริง ๆ นะ...
เมื่อครู่เธอเพิ่งพูดไปเองแท้ ๆ คุณอาเซี่ยก็ลงมือทำทันที
“แต่แน่นอนว่าเราเป็นนักธุรกิจกันทั้งนั้น นักธุรกิจให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ จะให้ทุนคุณฟรี ๆ ไม่ได้เหมือนกัน หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว คุณต้องมาทำงานหนักให้เครือบริษัทของเรา ถ้าคุณยินดีนะ”
เซี่ยจือเหยียนหยิบนามบัตรออกมาใบหนึ่ง “นี่คือนามบัตรผู้ช่วยพ่อผม คุณติดต่อเขาได้โดยตรง”
“อ้อ แล้วก็เผื่อว่าวันนี้คุณอาจไม่มีที่ไป”
เซี่ยจือเหยียนหยิบบัตรห้องพักออกมาอีกใบ “ไม่ต้องกังวล นี่เป็นโรงแรมในเครือบริษัทของเรา ระบบรักษาความปลอดภัยดีมาก ทั้งยังปลอดภัยสูง หลังจากคุณเข้าพักแล้ว จะไม่มีคนแปลกหน้ามารบกวนคุณแน่นอน”
ระหว่างพูด เขาก็ปรายตามองผู้หญิงคนนั้นอย่างเจาะจงชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าคนแปลกหน้าที่เขาพูดถึงก็คือผู้หญิงคนนี้