เอวที่อยู่ในอ้อมแขนเรียวบางมาก ราวกับใช้แขนข้างเดียวก็โอบรอบได้ ทว่ากลับมีความกระชับและยืดหยุ่น โดยเฉพาะตอนที่เซิ่งซินเยว่โน้มตัวควบคุมรถมอเตอร์ไซค์ เอวบางนั้นดูราวกับคันธนูที่ขึงจนสุด ผิวเนื้อแน่นกระชับซ่อนพลังปะทุอันแข็งแกร่งเอาไว้ ชวนให้รู้สึก...ปลอดภัยอย่างยิ่ง
ที่แท้เวลารถมอเตอร์ไซค์แล่นเร็วเกินไป คนที่นั่งซ้อนท้ายก็จะเผลอโอบเอวคนขับไว้โดยไม่รู้ตัวจริง ๆ
แต่เซี่ยจือเหยียนไม่เคยนึกเลยว่า คนที่โอบเอวอีกฝ่ายจะไม่ใช่เซิ่งซินเยว่ แต่เป็นตัวเขาเอง!
ไอร้อนแทบจะแผดเผาแผ่จากด้านหลังมาอย่างต่อเนื่อง เซิ่งซินเยว่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พลางหยอกเย้าว่า “คุณชายเสี่ยว ร้อนมากหรือเปล่า?”
หมวกกันน็อกคงระบายอากาศไม่ดี
เซี่ยจือเหยียนรู้สึกแม้กระทั่งลมหายใจก็เริ่มติดขัด
ลูกกระเดือกของเขาขยับ “ก็...พอไหว”
“อย่างนั้นเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่เลิกคิ้ว ก่อนเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง!
ทิวทัศน์สองข้างทางถอยหลังอย่างรวดเร็ว แทบจะกลายเป็นเงาพร่าเชื่อมต่อกัน ความรู้สึกตื่นเต้นจากอะดรีนาลีนที่พุ่งสูงทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างไร้สาเหตุ
“กอดให้แน่น”
เธอเอียงรถเข้าโค้งได้อย่างงดงาม!
รถมอเตอร์ไซค์เอียงแทบจะทำมุมเก้าสิบองศา เกือบจะขนานไปกับพื้น!
เซิ่งซินเยว่เหลือบมองด้านหลัง ก่อนพุ่งขึ้นไปตามถนนบนภูเขาโดยตรง
ที่นี่ใกล้ถึงชานเมืองแล้ว
รอบด้านแทบไม่มีผู้คน มีแต่ต้นไม้ใบหญ้ารกร้าง ทั้งสองคนซิ่งไปตลอดทาง ในที่สุดก็หยุดลงตรงไหล่เขาที่ไร้ผู้คน