ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังพูดอีกว่า “สักวันหนึ่งในอนาคต หูเตี๋ยจะได้รับความช่วยเหลือจากคนใจดีที่ร่ำรวยคนหนึ่ง”
ไม่ว่าคนร่ำรวยคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม
แต่เธอรู้ว่าเมื่อพูดเรื่องนี้ออกไปแล้ว ย่อมมีคนร่ำรวยบางคนอยู่ไม่สุขแน่
เพราะคนร่ำรวยพวกนั้นไม่เพียงมีเงินมาก แต่ยังว่างมากด้วย
แค่ควักเงินออกมาสักหน่อย ก็ช่วยพลิกชะตาชีวิตของเด็กหญิงน่าสงสารคนหนึ่งได้ แถมยังสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองอีกด้วย แล้วจะไม่ทำได้อย่างไร?
“หูเตี๋ย”
เซิ่งซินเยว่ถามอีกครั้ง “เธอเต็มใจไหม?”
แพขนตาของเด็กหญิงสั่นไหว
เธอเต็มใจไหม?
ถ้าอย่างนั้น...ขอแค่เธอเต็มใจ เธอก็ยังเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง ใช่ไหม?
นักดับเพลิงคนนั้นนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเธอ มองเด็กหญิงที่ทรุดนั่งอยู่บนพื้นตรงหน้าด้วยแววตาเวทนา ก่อนจะอดเอ่ยปลอบไม่ได้ “ที่อาจารย์พูดก็มีเหตุผลนะ...เธอยังเด็กอยู่ อนาคตจะเป็นยังไง ใครจะรู้ได้ล่ะ?”
“แต่ฉันเชื่ออาจารย์นะ ในเมื่อท่านพูดแบบนั้นแล้ว อนาคตของเธอต้องสดใสแน่นอน”
เขาเกาท้ายทอย ใช้ความคิดอย่างหนัก “เหมือนกับชื่อของเธอไง!”
“หูเตี๋ย ผีเสื้อ—ก่อนจะกลายเป็นผีเสื้ออย่างสมบูรณ์ ผีเสื้อก็เป็นหนอนผีเสื้อมาก่อนทั้งนั้น! เพราะฉะนั้นสิ่งที่เธอต้องเจอในตอนนี้ล้วนเป็นชะตาที่กำหนดไว้ เพื่อให้วันข้างหน้าเธอได้กลายเป็นผีเสื้ออย่างแท้จริง!”
“พรืด...”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ในที่สุดหูเตี๋ยก็หัวเราะทั้งน้ำตา
“ขอบคุณค่ะ อาจารย์ ขอบคุณ...”