“คุณ...คุณรู้เรื่องพวกนี้ละเอียดขนาดนี้ได้ยังไง?”
หม่าอิงไฉจ้องเธออย่างเหม่อลอย แววสงสัยวูบผ่านส่วนลึกในดวงตา “หรือว่าคุณก็เป็นแฟนคลับผม?”
“ผมเซ็นชื่อให้คุณก็ได้ เดี๋ยวนี้เลย อย่าเอาเรื่องวันนี้ไปพูดที่ไหนได้ไหม?”
เซี่ยจือเหยียนกับคนอื่น ๆ “...”
ดูท่าเขาจะเสพจนสติเลอะเลือนไปหมดแล้วจริง ๆ
เซิ่งซินเยว่หัวเราะเยาะ “ฉันไม่ต้องการลายเซ็นของคุณ”
“นิยายเรื่องนั้นทำให้คุณโด่งดัง ยอดขายลิขสิทธิ์ก็ถล่มทลาย สำนักพิมพ์หลายแห่งพากันติดต่อให้คุณเขียนต้นฉบับ แถมยังเสนอราคาสูงมาก คุณเลือกสำนักพิมพ์ที่เสนอราคาสูงที่สุด แต่พอถึงเวลาลงมือเขียนจริง ๆ คุณกลับสิ้นหวังเมื่อพบว่าตัวเองเขียนอะไรไม่ออกเลย”
“ต่อให้ฝืนเขียนออกมาได้บ้าง ก็แทบเอามาให้คนอ่านไม่ได้ด้วยซ้ำ คุณภาพต่างจากนิยายเรื่องที่ทำให้คุณโด่งดังอย่างสิ้นเชิง”
“พอใกล้ถึงกำหนดส่งต้นฉบับ แรงกดดันมหาศาลบีบให้คุณเดินไปยังริมแม่น้ำสายเดิมที่เคยคิดจะฆ่าตัวตายอีกครั้ง ไม่คาดคิดเลยว่าคุณจะได้พบคนที่เคยปลอบใจคุณคราวก่อนอีก”
“เขายื่นบุหรี่ให้คุณอีกมวน ความรู้สึกก็ยังเหมือนเดิม ความรู้สึกที่แรงบันดาลใจพรั่งพรูขึ้นมาทำให้คุณถอนตัวไม่ขึ้น เรื่องนี้ผิดปกติมาก แต่ตอนนั้นคุณไม่มีแก่ใจคิดถึงเรื่องอื่นด้วยซ้ำ ยังคิดว่าคนนั้นเป็นเทพธิดาแห่งแรงบันดาลใจของคุณ แล้วเป็นฝ่ายขอช่องทางติดต่อเขาไว้”