“กฎหมายเอาผิดคุณไม่ได้ก็จริง”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยเสียงเย็น “แต่คุณเคยคิดไหมว่า ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ คุณจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างสบายใจหรือเปล่า?”
“ถ้าแม่ของคุณรู้เรื่องนี้ขึ้นมา เธอจะรู้สึกยังไง?!”
“พี่สาวของคุณจากไปแล้ว ตอนนี้พ่อกับแม่เหลือคุณแค่คนเดียว คนที่ปล่อยข่าวลือใส่ร้ายและพูดจาเหลวไหลต้องได้รับผลกรรมแน่ แต่คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด จะยอมเอาอนาคตของตัวเองไปแลกกับคนสารเลวพวกนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีงั้นเหรอ?!”
เด็กชายเงยหน้าจ้องตาเซิ่งซินเยว่ ราวกับได้ยินเรื่องตลก เขาพูดชัดถ้อยชัดคำว่า “คนดีรังแกง่าย ม้าดีก็ถูกขี่ง่าย เหมือนพี่สาวผมนั่นแหละ ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักอย่าง แต่แม้แต่ตายไปแล้วก็ยังไม่ได้อยู่อย่างสงบ!”
“แล้วอย่าคิดว่าผมยังเด็กแล้วจะหลอกง่าย คนที่มีจิตสำนึกต่างหากที่ถูกรังแกง่ายที่สุด!”
“ถ้าการมีจิตสำนึกหมายถึงแม้แต่พี่สาวตัวเองก็ยังปกป้องไม่ได้ แล้วผมจะมีมันไปทำไม!”
เขาเบิกตากว้าง มุมปากเม้มแน่นอย่างดื้อรั้น ราวกับกำลังชูเขี้ยวแหลมคม ขู่ฟ่อใส่คนรอบข้าง
เหมือนมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่คนอื่นจะมองไม่ทะลุถึงความอ่อนโยนและบาดแผลลึกที่สุดในใจของเขา
เขาเริ่มยึดติดกับความคิดของตัวเองจนเกินไปแล้ว
เด็กมัธยมต้นเหล่านี้ยังมีวุฒิภาวะไม่สมบูรณ์ จึงถูกข้อมูลจากภายนอกชักจูงได้ง่าย