เซิ่งซินเยว่รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง “คุณรู้ได้ยังไงคะ?”
“พูดตามตรงนะคะ”
หญิงคนนั้นยิ้มขื่น “วันนั้นฉันก็อยู่ในห้องไลฟ์สดเหมือนกัน ตอนเห็นผู้หญิงคนนั้นพูดเรื่องพวกนั้นออกมา ฉันก็รู้สึกขึ้นมาอย่างแรงว่านั่นคือความทรงจำของลูกสาวฉัน!”
“ตอนนั้นฉันรีบอัดหน้าจอไว้ทันที แล้วส่งวิดีโอไปให้ตำรวจด้วยความตื่นเต้น ฉันคิดว่านี่เป็นเบาะแสสำคัญมาก แต่ตำรวจกลับคิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลย”
“พวกเขายังบอกด้วยว่า ตอนที่คุณอยู่ในห้องไลฟ์สด คุณพูดว่าจะมาเจียงเฉิง ถ้าเรื่องของเด็กผู้หญิงคนนั้นเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลูกสาวฉันจริง ๆ พวกเขาจะติดต่อฉันเอง”
“ฉันก็เลยคิดว่าจะรอดูไปก่อน ไม่คิดเลยว่า…ไม่คิดเลยว่าจะได้รอจนถึงวันนี้จริง ๆ!”
“อาจารย์ ช่วยบอกฉันทีว่าฆาตกรเป็นใคร ฉันต้องทำให้มันชดใช้!”
เซิ่งซินเยว่ตอบว่า “ขอโทษนะคะคุณน้า ตอนนี้ฉันยังบอกคุณไม่ได้”
หญิงคนนั้นถามอย่างร้อนรน “ทำไมล่ะ!?”
“เพราะเรื่องนี้ยังพัวพันกับเรื่องที่ใหญ่กว่านั้นค่ะ”
เซิ่งซินเยว่กล่าวอย่างจริงจัง “คุณน้าคะ ฉันรู้ว่าคุณอยากจับฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวให้ได้โดยเร็ว แต่ขอให้รอก่อนนะคะ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม”
“ถ้า…ถ้าคุณไม่ยอมบอกฉัน แล้ววันนี้ยังมาหาฉันทำไม!”
เซิ่งซินเยว่ถามว่า “คุณยังมีลูกชายอีกคนใช่ไหมคะ?”
“ใช่…”
“ตอนนี้เขาน่าจะเรียนมัธยมต้นอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหมายเลข 14 เจียงเฉิงใช่ไหมคะ?”
“ใช่ หรือว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับลูกชายฉันด้วย?”