“หนิงหย่วนชิว ในที่สุดนายก็มาแล้ว”
เด็กชายที่ดูอายุราว ๆ มัธยมต้นคนหนึ่งเดินเข้ามาหา สีหน้ามีแววกังวลอยู่จาง ๆ “เห็นทางนั้นไหม?”
“พวกเขาเรียกคนมาเยอะมาก แถมครึ่งหนึ่งก็เป็นรุ่นพี่ รวมกันแล้วมีตั้งแปดเก้าคน ส่วนพวกเรามีแต่เด็กมัธยมต้น นับนายกับฉันด้วยก็มีแค่เจ็ดคนเอง”
หนิงหย่วนชิวถามเสียงเรียบ “กลัวเหรอ?”
เด็กชายรีบส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว! ฉันเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของนาย พี่สาวนายก็เหมือนพี่สาวฉัน พวกนั้นพูดจาเกินไปขนาดนั้น ก็เท่ากับด่าพี่สาวฉัน ฉันจะทนได้ยังไง!”
พูดจบ เขาก็อดลดเสียงลงไม่ได้ “ที่จริงฉันแค่เป็นห่วง พวกนั้นเหมือนจะพกอาวุธมาด้วย เห็นตรงมุมโน้นไหม มีท่อเหล็กอยู่สามท่อน พวกรุ่นพี่พวกนี้เวลาตีกันเอาจริงเอาจังเลยนะ...”
หนิงหย่วนชิวเผลอเริ่มควานหาในกระเป๋านักเรียนอีกครั้ง
ควานไปได้ครึ่งทางถึงนึกขึ้นได้ว่า มีดทหารของเขาถูกเซิ่งซินเยว่ยึดไปแล้ว
“ได้ยินไหม? พวกนั้นก็พกอาวุธมาเหมือนกัน วันนี้ฉันจะสู้กับพวกมันให้ตายกันไปข้าง!”
“ไม่ให้”
เซิ่งซินเยว่เอ่ย
“เธอ!”
หนิงหย่วนชิวกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่คนฝั่งตรงข้ามเห็นเขาเสียก่อนแล้ว
เสียงผิวปากยียวนดังมาจากอีกฝั่ง
“โอ้โฮ รีบมาดูเร็ว นี่ใครกันล่ะ?”
เด็กหนุ่มที่ดูอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีเดินอาด ๆ เข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย “นี่ไม่ใช่น้องชายของเทพธิดาของพวกเราหรอกหรือ? ในที่สุดก็มาแล้ว ฉันนึกว่านายกลัวจนไม่กล้าโผล่หน้ามาเสียอีก!”