“เธอ?”
หลินเซินเซินไม่เข้าใจ “ที่คุณพูดถึง... คือแม่ของฉันเหรอ?”
“คุณจับฉันมาที่นี่เพราะแม่ของฉันเหรอ? แล้วแม่ของฉันเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ?”
หลินเซินเซินสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูกจริง ๆ
คำพูดของชายชราทำให้เธอคิดเป็นอย่างแรกว่า เขากับแม่อาจมีเรื่องพัวพันทางความรักกันหรือเปล่า
แต่พอคิดอีกที ก็เป็นไปไม่ได้เลย
ชายชราคนนี้อายุเกือบ 80 แล้ว
ส่วนแม่อายุเพิ่งห้าสิบกว่า ทั้งสองคนอายุต่างกันตั้งยี่สิบกว่าปี!
ยิ่งไปกว่านั้น...
แม่ไม่ได้ชอบผู้ชาย
แม่ทั้งสองคนไม่ชอบผู้ชายเหมือนกัน
หลินเซินเซินรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่า เธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่ แต่เป็นเด็กที่ถูกรับมาเลี้ยง
พ่อแม่แท้ ๆ ของเธอจากไปตั้งแต่เธอยังเล็ก ในความทรงจำของเธอแทบไม่มีภาพของคนทั้งคู่เลยด้วยซ้ำ
เธอจำได้เพียงว่าตอนอายุ 8 ขวบ ครอบครัวของน้าสองประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างออกไปเที่ยวกัน ทั้งสามคนไม่มีแม้แต่โอกาสได้เข้ารับการรักษา ก็เสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที
ตอนนั้นเป็นฤดูหนาว เจ้าหน้าที่สำนักงานเขตกับตำรวจมาหาถึงบ้าน ขณะที่เธอกำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนระเบียง เขียนการบ้านบนโต๊ะเล็กที่กางออกตั้งไว้
บ้านน้าสองไม่ใช่ไม่มีห้องว่าง แต่ห้องนั้นกองสุมไปด้วยของจิปาถะ เก็บกวาดยาก เธอจึงต้องอยู่บนระเบียง
แววตาของตำรวจเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ เด็กตัวเล็ก ๆ คนนี้สูญเสียพ่อแม่ไปแล้ว แถมยังต้องเสียญาติคนสุดท้ายอีก ต่อไปจะใช้ชีวิตอย่างไร...