ด้านนอกยังมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนลั่นอย่างแหลมสูง “เปิดประตู! รีบเปิดประตูให้ฉัน ฉันรู้ว่าพวกเธอสองคนอยู่ข้างใน!”
แต่ตอนนี้ขาของไป๋ต้าเฉิงเจ็บจนแทบจะหัก เขาขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย
หลิวเสวี่ยเองก็นั่งทรุดอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย เรื่องนี้กระทบกระเทือนจิตใจเธออย่างหนัก จนยังตั้งสติไม่ได้
มีเพียงหนวนหนวนที่ฟังไม่เข้าใจและมองไม่รู้เรื่อง เธอได้ยินแค่เสียงจากนอกประตู “คะ...คุณย่า คุณย่ามาแล้ว!”
เด็กน้อยดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของแม่อย่างแรง แล้ววิ่งไปเปิดประตูด้วยความดีใจ ก่อนจะกางแขนป้อม ๆ ออกพลางพูดเสียงอ้อแอ้ “คุณย่าอุ้ม~”
แต่ครั้งนี้ หญิงชราที่พุ่งเข้ามากลับไม่ได้กอดเธออย่างสนิทสนมเหมือนที่ผ่านมา
หญิงชราไม่แม้แต่จะปรายตามองเจ้าก้อนน้อยที่อยู่ตรงพื้น เธอพุ่งเข้ามาราวกับลมหมุน ตรงไปหยุดเบื้องหน้าหลิวเสวี่ย ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว “ฉันเห็นไลฟ์นั่นแล้ว ฉันเตือนเธอไว้เลยนะ ห้ามแจ้งตำรวจเด็ดขาด!”
หลิวเสวี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก มองแม่สามีที่ยืนทำหน้าดุดันอยู่ตรงหน้า
ก่อนหน้านี้เธอยังพอสงสัยเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่ปฏิกิริยาของแม่สามีในตอนนี้ก็อธิบายทุกอย่างได้ชัดเจนแล้ว!
“ทำไมถึงแจ้งตำรวจไม่ได้”
เธอได้ยินเสียงตัวเองตอบอย่างสงบนิ่ง “ฉันไม่ได้เชื่อคำพูดของสตรีมเมอร์คนนั้นนักหรอก แต่ถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องโกหก ฉันก็แจ้งข้อหาปล่อยข่าวลือจนทำให้ผู้คนตื่นตระหนก ส่งเธอเข้าคุกได้พอดี แบบนี้ไม่ดีหรือคะ?”