หลิวเสวี่ยรู้สึกจุกแน่นในลำคอ “หรือว่า... หรือว่าไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ...”
“ทุกครั้งเธอจะแท้งตอนตั้งครรภ์ได้ประมาณสามเดือน นั่นเป็นเพราะเธอแอบตรวจเพศของทารก พอรู้ว่าเป็นผู้หญิงก็ทำแท้งทันที!”
“เพราะมีลูกไม่ได้มาหลายปี สามีของเธอจึงจะหย่ากับเธอ แต่แม่สามีไม่อยากเสียลูกเขยอนาคตไกลคนนี้ไป เลยไม่รู้ไปหาวิชาชั่วร้ายแบบนี้มาจากไหน”
“แผนนี้เริ่มตั้งแต่ตอนที่เธอเพิ่งตั้งครรภ์แล้ว เดิมทีพวกเธอวางแผนไว้ว่า ไม่ว่าเธอจะได้ลูกชายหรือลูกสาว พอคลอดออกมาก็จะอุ้มตัวไปทันที แล้วบอกเธอว่าลูกตายตั้งแต่เกิด จากนั้นก็เอาเด็กไปทำเป็นโคมเรียกวิญญาณ”
“แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะตั้งครรภ์แฝด เพื่อให้แผนดำเนินไปได้อย่างราบรื่น ผลตรวจทุกอย่างที่เธอเห็นหลังจากนั้นล้วนถูกพวกเขาปลอมแปลง เพราะลูกทั้งสองคนยังอยู่ในท้องเธอมาตลอด พวกนั้นแค่อยากทำเรื่องนี้ให้แนบเนียนจนไม่มีใครจับได้ ถึงได้บอกเธอว่าแฝดเหลือแค่คนเดียว!”
หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น ความเจ็บปวดนั้นทำให้แทบหายใจไม่ออก
แม้แต่ทุกลมหายใจที่สูดเข้าไป ก็เหมือนมีคมมีดทิ่มแทง
หลิวเสวี่ยได้ยินเสียงอื้ออึงอยู่ข้างหู เธอกอดหนวนหนวนไว้แน่น มือทั้งสองปิดหูลูกสาว น้ำตาไหลพราก
“ทำไม...”
เสียงของเธอแหบพร่า “ทำไมถึงทำกับลูกของฉันแบบนี้...”
หัวใจของเธอเจ็บเหลือเกิน...
พอนึกถึงโคมที่แขวนอยู่ข้างเตียงของพี่สาวสามี เธอชอบมันมากตั้งแต่เห็นครั้งแรก แม้รูปร่างโคมจะประหลาดและหน้าตาก็ไม่น่ามองนัก แต่ทันทีที่เห็น เธอกลับรู้สึกอยากเอื้อมมือไปสัมผัสมันอย่างบอกไม่ถูก