ชายคนนั้นเดินไปตามปกติภายใต้การควบคุมตัวของตำรวจ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนเหยียบโดนอะไรกลม ๆ ใต้เท้า ร่างทั้งร่างเสียการทรงตัวในพริบตา ก่อนจะล้มไปทางหนึ่งอย่างควบคุมไม่ได้!
“โอ๊ย!”
เขาร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว ข้อมือกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะอย่างแรง
ได้ยินเสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น ตามด้วยเสียงของบางอย่างตกลงพื้น
กว่าเขาจะรู้ตัว ก็ยังไม่ทันได้ใส่ใจด้วยซ้ำว่าจุดอื่น ๆ ที่ล้มกระแทกเจ็บตรงไหนบ้าง รีบก้มลงมองทันที
เป็นอย่างที่คิด กำไลหยกแตกออกเป็นสามท่อน กระจัดกระจายอยู่บนพื้น
“แตกแล้ว...”
รูม่านตาของเขาหดแคบ ความหวาดกลัววูบผ่านแววตาในพริบตา!
“เดินอยู่ดี ๆ ทำไมถึงล้มได้?”
ตำรวจไม่มีความเห็นใจให้คนประเภทนี้แม้แต่น้อย
เห็นเขาล้มก็คร้านจะถามไถ่สักคำ เพียงดึงตัวขึ้นจากพื้นแล้วเตือนว่า “อยู่นิ่ง ๆ อย่าคิดเล่นลูกไม้อะไรอีก!”
“ผมจะไปคิดลูกไม้อะไรได้อีก...”
เขาพึมพำกับตัวเองอย่างอดไม่ได้ “แตกแล้ว ของชิ้นนี้แตกแล้ว...”
ตำรวจย่อตัวลงช่วยเก็บเศษกำไลหยก ก่อนวางใส่มือเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “แตกก็แตกไปสิ เดี๋ยวก็ต้องเข้าไปนอนในห้องขังอยู่แล้ว ยังมีอารมณ์มาห่วงเรื่องพวกนี้อีกหรือไง?”
เขาไม่รู้เลยว่าเครื่องรางคุ้มกายแตกแล้ว พวกเขาไม่ได้แค่กำลังจะเข้าไปนอนในห้องขัง
ชัด ๆ ว่ากำลังจะหมดชีวิตต่างหาก จะไม่ให้กลัวได้ยังไง!