ตูม—!!
เสียงดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก คลื่นกระแทกอันมหาศาลทำลายค่ายกลหลายชั้นที่เขาวางไว้ขวางทางได้อย่างง่ายดาย พริบตาเดียวก็ซัดเข้าปะทะผิวหนังของเขาเต็ม ๆ!
หน่าหวายรู้สึกได้แล้วด้วยซ้ำว่าผิวหนังกำลังละลาย—
เอวพลันถูกรัดแน่น
เขาลืมตาขึ้นทันที ยังไม่ทันได้ตั้งตัว แรงดึงมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานก็ฉุดกระชากมาจากเอว วินาทีถัดมา ร่างทั้งร่างของเขาก็ลอยละลิ่วออกไปด้วยความเร็วที่แม้แต่คลื่นกระแทกจากแรงระเบิดยังไล่ไม่ทัน!
“เชี่ย ๆ ๆ ๆ...”
ตุบ...
เขาถูกโยนลงพื้นตรง ๆ จนหัวหมุนตาลายไปหมด
“ที่แท้เขาไม่ได้คิดจะตายไปพร้อมกับพวกเราสักหน่อย”
ท่ามกลางความโกลาหล เสียงของเซิ่งซินเยว่ดังขึ้นพร้อมแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน “ตาแก่นี่วัน ๆ มีแผนชั่วสารพัดจริง ๆ แต่คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหลอกพวกเราได้งั้นเหรอ?”
แรงระเบิดมาถึงแล้ว!
และในชั่วขณะที่สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด แสงสีเงินก็พลันปรากฏขึ้น!
หึ่ง...
ระฆังโบราณเลือนรางใบหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างไร้สัญญาณเตือน ปกป้องทุกคนไว้ภายในอย่างแน่นหนา!
“ระฆังตงหวง!”
เสิ่นเวิ่นเฟิงยังไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงยังมีชีวิตอยู่ ก็โพล่งออกมาแล้ว “...ไม่สิ ไม่ใช่ ระฆังตงหวงของจริง”
“นี่เป็นเพียงเงาของระฆังตงหวงเท่านั้น”
ถึงจะเป็นเพียงเงา แต่ก็เหลือเฟือที่จะปกป้องพวกเขา!
เขาหันขวับไปมองอีกคน “ตาแก่เอ๊ย มิน่าถึงได้อวดดีนัก ที่แท้ก็มีไม้เด็ดไม่น้อยเลยนี่”