บนดาดฟ้า หูเตี๋ยฟังคำพูดของเซิ่งซินเยว่ หัวใจก็ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบกระชากอย่างแรง
เธอเหม่อลอยไปชั่วขณะ
หรือว่า…
ตลอดหลายครั้งที่ผ่านมา ตอนที่เธอทำหน้าลำบากใจแล้วเล่าเรื่องเหล่านั้นให้แม่ฟัง แม่ไม่ได้ไม่เชื่อ และไม่ได้ไม่ใส่ใจ แต่เป็นเพราะ…แม่รู้มาตลอดอย่างนั้นหรือ?
แม่รู้!!!
ถึงได้เมินเฉย ถึงได้ทำเป็นมองไม่เห็นคำใบ้ชัดเจนจากเธอ…
ร่างของหูเตี๋ยเริ่มสั่นเทาเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ทันใดนั้น เงาหนึ่งก็วูบผ่านด้านหลังเธอ เจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่ปีนขึ้นมาจนถึงดาดฟ้าได้ในที่สุดฉวยโอกาสพุ่งเข้าไปอุ้มเธอลงมา!
แต่ตอนนี้หูเตี๋ยไม่แม้แต่อยากดิ้นรน
เธอถูกเจ้าหน้าที่ดับเพลิงวางลงบนพื้นอย่างไร้ความรู้สึก หัวใจเย็นเยียบไปหมด
“คุณ…คุณพูดเหลวไหลอะไรอยู่!”
เสียงตำหนิจากคนรอบข้างดังขึ้นเรื่อย ๆ หญิงคนนั้นลนลานจนเสียขวัญ “นั่นลูกสาวฉัน เป็นเลือดเนื้อที่คลอดออกมาจากท้องฉัน ทุกคนอย่าไปฟังเธอ อย่าไปฟังที่เธอพูด!”
“ลูกสาวคุณงั้นเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่เงยเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบจับจ้องหญิงคนนั้น “คุณเคยมองเธอเป็นลูกสาวจริง ๆ หรือเปล่า?”
“คุณเคยใส่ใจชีวิตในโรงเรียนของลูกสาวบ้างไหม?”
“เรื่องที่ลูกสาวเล่าให้ฟัง คุณเคยตั้งใจฟังบ้างหรือเปล่า?”
“ตอนนี้ลูกสาวคุณเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงแล้ว คุณเคยทำความเข้าใจบ้างไหม!”
หญิงคนนั้นชะงักไป ก่อนจะพึมพำว่า “เธอ…เธอเคยบอกฉันว่าเหมือนจะป่วย แต่โรคซึมเศร้านั่น…มันไม่นับเป็นโรคด้วยซ้ำ…”