เซิ่งซินเยว่หลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ลำบากพวกคุณทั้งสองแล้ว”
เจมี่กะพริบดวงตากลมโตเป็นประกาย พลางมองคนในกระจกอย่างไรก็ยิ่งรัก “ไม่ลำบากเลยค่ะ ไม่ลำบากเลย การได้บริการคุณหนูคนสวยขนาดนี้ ถือเป็นเกียรติของหนูจริง ๆ นะคะ~”
ยามเย็น เซี่ยจือเหยียนมารับเธอด้วยตัวเอง
ทันทีที่ทั้งคู่เห็นกัน ต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย
แววตาของเซี่ยจือเหยียนฉายความตื่นตะลึงอย่างชัดเจน ส่วนปฏิกิริยาของเซิ่งซินเยว่ก็ไม่ต่างกันนัก
เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาหน้าตาดี
แต่ตั้งแต่รู้จักกันมา เซี่ยจือเหยียนมักแต่งตัวสบาย ๆ ไม่สวมเสื้อฮู้ดก็เสื้อยืดเรียบง่าย ทั่วทั้งตัวแผ่กลิ่นอายวัยเยาว์และความดิบเถื่อนอย่างอิสระ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเซี่ยจือเหยียนในชุดทางการ
สูทสีดำตัดเย็บมือจากอิตาลียิ่งขับให้รูปร่างของเขาดูสูงสง่า ผมหน้าม้าที่เคยปล่อยลงอย่างไม่ใส่ใจถูกเสยขึ้น เผยดวงตาสุกใสคู่นั้นออกมา ทั้งตัวแผ่รัศมีคมกริบชวนให้รู้สึกถึงอันตราย
นี่ต่างหากถึงจะเป็นคุณชายเสี่ยวแห่งตระกูลเซี่ยผู้หยิ่งผยอง เอาแต่ใจจนไม่มีใครเอาอยู่ตามข่าวลือ
สายตาของเซิ่งซินเยว่เลื่อนต่ำลง ผ่านสันจมูกโด่ง ริมฝีปากสีอ่อน และคางได้รูปของเขา
—รวมถึงลูกกระเดือกที่เผยให้เห็นราง ๆ ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวซึ่งปลดกระดุมออกหนึ่งเม็ด
เซิ่งซินเยว่หรี่ตาลงเล็กน้อย
ช่างมีเสน่ห์ร้ายกาจจริง ๆ
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเธอ ลมหายใจของเซี่ยจือเหยียนก็เริ่มติดขัดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่