“ตกลงตามนี้”
เซิ่งซินเยว่ลุกขึ้นยืน “อยากกินอะไรสักหน่อยไหม?”
ต้วนเจียซูกลอกตาไปมา “มีเหรอ?”
“ถ้ามีก็กินสักหน่อยแล้วกัน ในเมื่อเธออุตส่าห์รั้งฉันไว้ขนาดนี้ ฉันจะไม่ไว้หน้าเธอได้ยังไงล่ะ? ไม่อย่างนั้นเธอคงกระอักกระอ่วนแย่! อีกอย่าง ตอนนี้ฉันยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ ข้างนอกก็ดูไม่ค่อยปลอดภัยด้วย”
วันนี้เธอเผยกลิ่นอายออกไป หากมีใครจดจำได้ ต่อไปไม่ว่าจะทำอะไรก็คงไม่สะดวก
หลบอยู่ที่นี่กับเซิ่งซินเยว่ไปก่อนดีกว่า รอให้อาการบาดเจ็บหายสนิทแล้วค่อยว่ากัน
เซิ่งซินเยว่มองเธออย่างพูดไม่ออกอยู่สองที ก่อนจะทำอาหารง่าย ๆ ให้กิน แล้วจัดห้องรับรองให้เรียบร้อย กระทั่งเช้าวันถัดมา หลังพักฟื้นมาทั้งคืน ต้วนเจียซูก็กลับมาอยู่ในสภาพพร้อมที่สุด จึงเดินจากไปอย่างองอาจ
ก่อนจากไป เธอยังประกาศเสียงดังว่า “คิดว่าตัวเองมีคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลังแล้วจะเขี่ยฉันออกจากทีมได้งั้นเหรอ? ถุย! ฝันไปเถอะ! ต่อให้ฉันจะไป ก็ต้องไปอย่างสง่าผ่าเผย!”
“ไม่ให้ฉันใช้วิธีนอกรีตใช่ไหม? งั้นฉันก็จะใช้วิธีปกติบอกให้รู้เองว่าจะจัดการเขาให้ตายได้ยังไง!”
เซิ่งซินเยว่ยกมือกุมขมับอย่างจนใจ
ต้วนเจียซูเพิ่งออกไปได้ไม่นาน ข้อความจากเซี่ยจือเหยียนก็ส่งมาถึง
【ช่างแต่งตัวกับช่างแต่งหน้ากำลังเดินทางไปแล้ว มีอะไรที่ต้องการก็บอกได้เลย คืนนี้ฉันจะไปรับคุณ】