แววตาของหญิงคนนั้นวูบไหว ก่อนจะถามเสียงเข้มทันทีว่า “คุณ... คุณหมายความว่ายังไง!”
“คงไม่ใช่ว่าเขากระโดดลงไปเองหรอกนะ? ถึงสภาพครอบครัวเราจะลำบาก แต่ก็ไม่ถึงกับต้องใช้วิธีสุดโต่งสกปรกแบบนั้น ฉันไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณจะถูกเรียกว่าปรมาจารย์ได้ ถึงกับใส่ร้ายผู้ตายต่อหน้าคนตั้งมากมาย!”
เธอขมวดคิ้วด้วยความขุ่นเคือง “ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเลือกได้ ฉันยอมไม่เอาเงินพวกนี้ด้วยซ้ำ ตอนนี้สามีฉันจากไปแล้ว เหลือแค่ฉันกับลูกที่ยังเล็ก ต่อจากนี้จะใช้ชีวิตกันยังไง ฉันเองก็ยังมืดแปดด้าน...”
พูดไปพูดมา เสียงของหญิงคนนั้นก็สะอื้นจนแทบขาดห้วงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่นั้นเห็นได้ชัดว่าผ่านการร้องไห้มานับครั้งไม่ถ้วน บวมเป่งราวกับลูกวอลนัต
ตอนนี้ขอบตาแดงก่ำ ยิ่งชวนให้คนรู้สึกสงสาร
เมื่อเทียบกันแล้ว เซิ่งซินเยว่ที่นั่งอยู่หน้าจอกลับมีสีหน้าเย็นชา แววตายังเจือรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ดูอย่างไรก็เหมือนอันธพาลไม่มีผิด
【นี่... ที่เธอพูดก็มีเหตุผลนะ... ฉันรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดูไม่เหมือนกำลังโกหกเลย】
【ใช่ แล้วตอนนั้นตำรวจไม่ได้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดด้วยเหรอ? คนงานคนนั้นพลัดตกลงมาจากชั้นบนเพราะไม่ระวังเอง จะเป็นฝีมือผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง?】
【เอ๊ะ ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ลงมือ แล้วจะเป็นผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า? ตอนนั้นพวกเขาทำงานด้วยกันด้วยนี่ น่าสงสัยมากเลยนะ ไม่อย่างนั้นทำไมปรมาจารย์ถึงต่อสายหาคนคนนี้ด้วยล่ะ?】
เมื่อชายคนนั้นเห็นข้อความบนหน้าจอ ก็โบกมือรัวราวกับเสียสติ แทบอยากให้ทั่วทั้งตัวงอกปากออกมา “ไม่ ไม่ ไม่ ไม่... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมจริง ๆ นะ! ถึงตอนนั้นเราจะทำงานด้วยกัน แต่ผมจะกล้าทำอะไรแบบนั้นได้ยังไง ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงต่อสายหาผม ผมบริสุทธิ์จริง ๆ นะ!”