“หนานหนาน รีบหนีไป อย่าหันกลับมาเด็ดขาด ไม่ต้องห่วงพวกเรา!”
ภาพวุ่นวายตรงหน้าราวกับเกิดขึ้นอีกครั้ง เสียงกรีดร้องของผู้คนและเสียงปืนแหลมบาดหูดังระงมไปทั่ว…
ทุกคนต่างวิ่งหนี ฝุ่นคลุ้งตลบ ในหัวของเธอว่างเปล่า สิ่งเดียวที่ได้ยินข้างหูคือเสียงของบิดาและพี่ชายพร่ำกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หญิงสาวยกมือปิดหน้า ร้องไห้โฮอยู่ในสถานที่รกร้างไร้ผู้คนแห่งนี้
เซี่ยจือเหยียนจำเธอได้
แม้ก่อนหน้านี้เขาจะไม่เคยเห็นใบหน้านี้มาก่อน แต่หากสังเกตให้ดี ก็จะพบว่าหญิงสาวหน้าตาคล้ายหนานหนานมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นหนานหนานในวัยเติบโต
เขาก้าวเข้าไปใกล้ แล้วยื่นมือออกไปอย่างลองเชิง
—เป็นอย่างที่คิด
มือของเขาทะลุผ่านร่างหญิงสาวไป
แม้ตอนนี้เขาจะยืนอยู่ตรงนี้ แต่พวกเขากลับอยู่กันคนละห้วงเวลา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เขาก็ทำได้เพียงยืนมองเงียบ ๆ ในฐานะผู้ชมเท่านั้น
“จำได้แล้วหรือ?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกายอย่างกะทันหัน เซิ่งซินเยว่ไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไร “นี่คือความทรงจำของพวกเขา”
“เมื่อกี้คุณไปไหนมา ทำไมผมไม่เห็นคุณเลย?”
เซิ่งซินเยว่ตอบว่า “ฉันอยู่ที่นี่มาตลอด แค่พื้นที่แห่งนี้ปั่นป่วน ตอนแรกคุณเลยไม่รู้ว่าฉันอยู่ด้วย”
“แต่ตอนนี้พื้นที่แห่งนี้มั่นคงแล้ว คุณก็เลยมองเห็นฉันได้”