“ไม่…”
เทพภูผากุมศีรษะอย่างเจ็บปวด ร่างค่อย ๆ งอตัวลง “ไม่ถูก…ฉันลืมอะไรไปหรือเปล่า?”
“เหมือนฉันจะลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไป…”
“พวกคุณทำอะไรกับเขา!”
เสียงใสไร้เดียงสาดังขึ้น หนานหนานพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว ก่อนจะผลักทั้งสองคนออกไปด้านข้าง
เธอกางแขนปกป้องเทพภูผาไว้ด้านหลัง ราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบ แล้วมองเซิ่งซินเยว่ด้วยท่าทางฮึดฮัด “คุณเป็นเพื่อนเขาจริงหรือเปล่า ทำไมเอาแต่ทำร้ายเขาอยู่เรื่อย!”
เซิ่งซินเยว่ตอบอย่างจนใจ “ฉันไม่ได้ทำร้ายเขาสักหน่อย”
“คุณโกหก!”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของหนานหนานแดงก่ำ “เมื่อกี้เขาอาการดีขึ้นตั้งเยอะแล้วแท้ ๆ แต่พอพวกคุณมาก็กลายเป็นแบบนี้…”
ชายเสื้อพลันถูกใครบางคนดึงไว้
หนานหนานชะงักไป ก่อนหันกลับไปมอง ก็เห็นเทพภูผากำลังดึงชายเสื้อเธอไว้ น้ำเสียงสั่นเครือแทบจะควบคุมไม่อยู่ “ฉันขอ…ดูฝ่ามือของเธอได้ไหม?”
“ฝ่ามือเหรอ? ฝ่ามือฉันมีอะไรหรือ?”
เธอแบมือทั้งสองข้างออก เทพภูผารีบก้มมอง แต่แล้วก็ชะงักงัน “ไม่มี…”
“คุณกำลังหาอะไรอยู่?”
สองวันนี้เธออยู่แต่บนเขา มือจึงเปื้อนดินอยู่บ้าง
หนานหนานถูดินออกจากฝ่ามืออย่างกระอักกระอ่วน เผยให้เห็นผิวที่สะอาดขาวผ่องยิ่งกว่าเดิม
ไม่มีอะไรเลย
“ไม่ใช่เธอ…”
เทพภูผาก้มหน้าลงอย่างหมดอาลัย พึมพำกับตัวเอง “เธอไม่ใช่…”