“ฉันจะไปจากที่นี่!”
จี้หนานนั่งอยู่ริมแม่น้ำมานาน ในที่สุดก็โยนเสื้อผ้าในมือทิ้งแล้วลุกพรวดขึ้น
เทพภูผาปรากฏกายข้างเธอ “ไม่ได้”
“ทำไมจะไม่ได้!”
เทพภูผาพูดเนิบ ๆ “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้คนทั้งเมืองกำลังตามหาเธออยู่ ถ้าลงจากเขาตอนนี้ ก็เท่ากับเดินไปส่งตัวเองถึงมือพวกเขาไม่ใช่หรือ?”
“แต่คุณพ่อกับพี่ชาย...”
จี้หนานกัดริมฝีปากแน่น ก่อนหลับตาลงอย่างเจ็บปวด
ตอนนั้นคุณพ่อกุมมือเธอไว้ แววตาเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “หนานหนาน พอไปถึงวัดแล้วอย่าเที่ยววิ่งไปไหนเด็ดขาด รอคนที่พ่อจัดไว้ไปรับเธอ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา แล้วก็อย่าให้ใครจับตัวได้ จำไว้นะ ขอแค่เธอยังมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างก็ยังทัน!”
เธอใช้เวลาตลอดฤดูร้อนอยู่กับเทพภูผา จากที่ตอนแรกต่างฝ่ายต่างระแวดระวังกัน ตอนนี้กลับกลายเป็นเพื่อนกันไปแล้ว
แม้เทพภูผาจะดูแลภูเขาทั้งลูก และไม่มีความเคลื่อนไหวใดบนภูเขานี้รอดพ้นสายตาเขา แต่พลังอิทธิฤทธิ์ของเขาก็จำกัดอยู่แค่ในเขตนี้
เขาเองก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้ จึงไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร
ตลอดหลายร้อยหลายพันปีที่ผ่านมา ทุกอย่างก็เป็นเช่นนี้ การปรากฏตัวของจี้หนานจึงทำให้เขาได้ฟังเรื่องราวจากโลกภายนอกมากมาย
เพราะมีเขาอยู่ที่นี่ จี้หนานถึงไม่รู้สึกเบื่อหน่ายนัก