พ่อบ้านถามอย่างรอบคอบว่า “ต้องการกระดาษยันต์แบบไหนครับ”
แม้ตัวเขาเองจะไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ในเมื่อคุณชายทั้งสองเชื่อ เขาก็ต้องจัดเตรียมให้ดีที่สุด
เซิ่งซินเยว่ตอบว่า “ขอแค่เป็นสีเหลือง แบบไหนก็ได้”
ที่จริงด้วยระดับการบำเพ็ญของเธอ ต่อให้ฉีกกระดาษ A4 มาสักแผ่นก็ใช้ได้ผล แต่ตอนนี้พลังบำเพ็ญของเธอถูกกฎแห่งฟ้าดินกดข่มไว้ จึงต้องพิถีพิถันกับสิ่งเหล่านี้สักหน่อย
“ได้ครับ”
ของทั้งสามอย่างนี้หาได้ไม่ยาก ไม่นานพ่อบ้านก็นำวัสดุทั้งหมดที่เธอต้องการมาให้
ไก่ตัวผู้ตัวใหญ่มีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ แม้ปีกจะถูกมัดก็ยังดิ้นรนสุดชีวิต ดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้ ราวกับแม่ทัพใหญ่ที่กำลังจะออกรบ
เซิ่งซินเยว่เอ่ยว่า “ปล่อยมัน”
พ่อบ้านลังเลก่อนพูดว่า “คุณหนูถาน...คุณหนูเซิ่งครับ ไก่ตัวนี้ดุมาก ตอนคนของเราไปจับมัน เกือบถูกมันจิกจนบาดเจ็บแล้วครับ”
เซิ่งซินเยว่พูดคำเดิม “ปล่อยมัน”
พ่อบ้านมองเซี่ยจือเหยียน เมื่อเห็นเขาพยักหน้า จึงค่อย ๆ คลายเชือกอย่างระมัดระวัง
เป็นอย่างที่คิด พอเชือกหลุดจากตัวไก่ มันก็กระพือปีกพั่บ ๆ ทันที ท่าทางดุดันเกรี้ยวกราด ดูราวกับไม่มีอะไรหยุดมันได้!
สีหน้าของพ่อเฉิงกับคุณนายเฉิงเปลี่ยนไปมาก หากไม่ใช่เพราะมีมารยาทดี คงเสียอาการไปแล้ว
พ่อบ้านเห็นดังนั้นก็ลนลาน “นี่...นี่...”
ยังพูดไม่ทันจบสองคำ ไก่ตัวใหญ่ก็โฉบพุ่งลงมา ตรงเข้าหาใบหน้าของเซิ่งซินเยว่!
“เซิ่งซินเยว่!”
เซี่ยจือเหยียนตกใจ กำลังจะพุ่งเข้าไปขวาง แต่กลับเห็นเซิ่งซินเยว่ยื่นมือออกไปฉับพลัน คว้าจะงอยปากไก่ตัวใหญ่ไว้ได้อย่างแม่นยำ!