พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของพ่อเฉิงก็พลันขึงขังขึ้นมา “ตั้งแต่แรกผมก็รู้สึกแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นจิตใจไม่ซื่อตรง ไม่คิดเลยว่าความกล้าของเธอจะถึงขั้นนี้!”
เขาเดินไปอีกด้านเพื่อโทรศัพท์ สั่งลูกน้องให้จับผู้หญิงคนนั้นมาให้ได้!
เห็นทุกคนพากันล้อมเซิ่งซินเยว่ไว้ เฉิงหลีจึงนอนแผ่อยู่บนโซฟาแล้วร้องเรียกอย่างอ่อนแรง “นี่ ไม่มีใครสนใจชีวิตความเป็นความตายของลูกชายผู้น่าสงสารอย่างผมบ้างเลยหรือไง เมื่อกี้เพิ่งเอาหนอนตัวใหญ่ขนาดนั้นออกมาจากร่างผมนะ!”
เมื่อแน่ใจแล้วว่าตอนนี้เขาหายดีสนิท แม่เฉิงก็กลอกตามองเขา “ตอนนั้นแม่ไม่เห็นด้วยตั้งแต่แรกที่แกจะคบกับผู้หญิงคนนั้น แกไม่ฟัง แถมยังทะเลาะกับพวกแม่ยกใหญ่ ตอนนั้นแม่ยังบ่นเลยว่าแกโดนผู้หญิงคนนั้นวางคุณไสยหรือเปล่า ไม่คิดเลยว่าคำพูดจะกลายเป็นจริง!”
เฉิงหลีพูดไม่ออก “ผมเป็นเหยื่อนะ ผมต่างหากเป็นเหยื่อรายใหญ่ที่สุด! ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าโลกนี้มีของประหลาดแบบนี้อยู่จริง”
“ก็แกทำตัวเองทั้งนั้น โตขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักระวัง เพื่อคนนอกถึงกับทะเลาะกับพ่อแม่ตัวเอง วันไหนโดนคนหลอกขาย แกคงยังช่วยเขานับเงินอีก!”
แม่เฉิงจับมือเซิ่งซินเยว่ไว้ ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
เด็กสาวคนนี้ไม่เพียงช่วยชีวิตลูกชายของเธอไว้ได้ ทั้งยังใจกว้างและไม่ตื่นตระหนกเมื่อเจอเรื่องไม่คาดฝัน เมื่อครู่ถูกเธอกับสามีเข้าใจผิดขนาดนั้นก็ยังสีหน้าเป็นปกติ หน้าตาก็ดี ทั้งรู้ความและมีความสามารถ สมกับเป็นกุลสตรีตระกูลใหญ่จริง ๆ