เขารีบเปิดวิดีโอบันทึกการแสดงคอนเสิร์ตเมื่อคืนขึ้นมาดู
ในช่วงครึ่งหลังของคอนเสิร์ต หลี่ลั่วซีปรากฏตัวบนเวทีจริง ๆ
ทันทีที่เธอปรากฏตัว บรรยากาศก็แทบระเบิดขึ้นในพริบตา
เหล่าแฟนคลับส่งเสียงโห่ร้องกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง จนถึงขั้นทำให้คนนอกวงการทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือน
หลี่ลั่วซีดูจะเพลิดเพลินกับความรู้สึกเช่นนี้มาก ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร จงซิวหมิงก็พลันกดหยุด ย้อนกลับไป แล้วเร่งเสียงฟังอีกครั้ง
ที่หน้าอกของหลี่ลั่วซีห้อยกระจกบานเล็กที่ประณีตงดงาม ดูแล้วมีขนาดเพียงฝ่ามือ
เธอหันหน้าเข้าหาผู้ชม เสียงชัดเจนดังออกมาจากลำโพงว่า “เอาเสียงปรบมือ เสียงกรีดร้อง ความกระตือรือร้น และทุกสิ่งของพวกคุณ มอบให้ฉันได้ไหม!”
สิ้นเสียงนั้น ทั้งฮอลล์ก็ดังขึ้นพร้อมเพรียงกันว่า “ได้!!!”
“เต็มใจหรือเปล่า!”
“เต็มใจ!!!”
จงซิวหมี่หรี่ตาลงช้า ๆ
สีประจำกลุ่มสนับสนุนของเทียนไว่หยินเหอคือสีน้ำเงิน
ส่วนสีประจำกลุ่มสนับสนุนของหลี่ลั่วซีคือสีม่วงอมฟ้า
สองสีนี้ต่างกันไม่มากนัก ทั้งแสงไฟบนเวทีก็ส่องวูบวาบไปทั่ว ความแตกต่างของสีประจำกลุ่มสนับสนุนจึงมองไม่ออกในแวบแรก
แต่หากตั้งใจดู ก็ยังสังเกตเห็นพิรุธได้
อีกอย่าง กระจกที่หน้าอกของเธอบานนั้น…
เพราะอยู่บนเวทีและมีแสงไฟหลายชั้นช่วยเสริม ลวดลายบนกรอบกระจกจึงพร่าเลือน แต่จงซิวหมิงรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ากระจกบานนั้นต้องมีปัญหาแน่