อู๋ซงเยว่ไม่ได้พูดอะไร แต่ดูจากแววตาของเธอ ก็เห็นได้ชัดว่าเธอคิดเช่นนั้น
แม้จะสนิทกับอู๋ซงเยว่มาก แต่ในเวลานี้ถังหนิงเหอกับหูเจียเจียก็รู้สึกจนคำพูด
พวกเธออยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลัวว่าจะไปกระตุ้นอารมณ์อู๋ซงเยว่ จึงทำได้เพียงสบตากัน แค่แลกเปลี่ยนสายตาก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายแล้ว
อู๋ซงเยว่หัวเราะเย็นชา “ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าที่พวกเธอทำดีกับฉันมาตลอดก็แค่เสแสร้ง! ที่จริงพวกเธอไม่เข้าใจฉันเลยสักนิด!”
ถังหนิงเหอกับหูเจียเจีย “???”
อู๋ซงเยว่สูดหายใจลึก “คนอย่างกานถิงถิงไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยสักนิด!”
“เธอก็แค่คุณหนูผู้สูงส่ง ถึงเราจะอยู่หอเดียวกัน แต่ฉันรู้มาตลอดว่าเธอดูถูกฉัน!”
“เรื่องครอบครัวฉัน ฉันเล่าให้พวกเธอฟังตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว”
ถังหนิงเหอกับหูเจียเจียนึกย้อนกลับไป ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ
ตอนนั้นพวกเธอเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ครั้งหนึ่งขณะพูดคุยกันอย่างสุภาพในหอพัก ไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกันอยู่ จู่ ๆ อู๋ซงเยว่ก็พูดถึงสภาพครอบครัวของตัวเองขึ้นมา
ตอนนั้นพวกเธอมองอู๋ซงเยว่แล้วก็รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้ช่างลำบากเหลือเกิน แต่เธอก็เข้มแข็งมากจริง ๆ!
ทั้งที่อายุเท่าพวกเธอ แต่กลับต้องแบกรับเรื่องมากมายขนาดนี้ เธอต้องเป็นคนที่จิตใจเข้มแข็งมากแน่ ๆ!
นับจากวันนั้น ถังหนิงเหอกับหูเจียเจียก็เริ่มเข้าใกล้อู๋ซงเยว่โดยตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้าง พวกเธอต่างเป็นเด็กสาวใจดี จึงคิดอยากดูแลเธออยู่เสมอ