แววคลุ้มคลั่งฉายวาบอยู่ลึกในดวงตาของเธอ «ใครอยากมีวาสนาร่วมกับเธอกัน ใครอยากมีวาสนาร่วมกับเธอกัน!»
«ถ้าไม่มีเธอ วันนี้ฉันก็จะทำสำเร็จแล้ว!»
«ถ้าไม่มีเธอ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปกานถิงถิงก็จะกลายเป็นคนปัญญาอ่อนอย่างแท้จริง ชีวิตของเธอราบรื่นมาโดยตลอดขนาดนั้น ใช้ชีวิตสุขสบายมาเกินยี่สิบปีแล้ว ยังไม่พออีกหรือ ยังไม่พออีกหรือไง?»
«ทำไมคนเหมือนกันแท้ ๆ เธอถึงมีทุกอย่าง ได้ทุกอย่างมาอย่างง่ายดาย ส่วนฉัน ทั้งที่พยายามอย่างหนักมาตั้งมากมาย แต่สุดท้ายกลับคว้าน้ำเหลว แม้แต่เรื่องนี้ สวรรค์ก็ยังเต็มใจเข้าข้างเธอ!»
เพราะอารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป คำพูดของอู๋ซงเยว่จึงวกวนสับสนอยู่บ้าง
แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเข้าใจความหมายที่เธอต้องการสื่อ
หูเจียเจียมองเธออย่างเหม่อลอย «ซงเยว่ เธอ... เธอกำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ? เธอเก่งขนาดนี้ มีอะไรที่เธอไม่ได้รับบ้าง?»
«ใช่ ๆ!»
ถังหนิงเหอรับคำ «เธอไม่รู้หรอกว่าฉันกับเจียเจียชื่นชมเธอแค่ไหน! เธอเป็นคนที่ได้ทุนการศึกษาระดับชาติครบทั้งสี่ปีตอนเรียนมหาวิทยาลัย แถมครั้งนี้ยังได้โควตาเรียนต่อปริญญาโทโดยไม่ต้องสอบอีกด้วย เธอไม่รู้หรอกว่าฉันกับเจียเจียชอบเรียกเธอลับหลังว่าเทพนักเรียนตัวแม่!»
«ถึงฐานะทางบ้านของเธอจะไม่ค่อยดี แต่เธอก็มีพ่อแม่ที่รักเธอ ฉันจำได้ว่าเธอเคยเล่าให้พวกเราฟังว่า ย่าของเธอรังเกียจที่เธอเกิดมาเป็นผู้หญิง พอเรียนจบมัธยมปลายก็อยากให้เธอแต่งงานทันที เป็นพ่อแม่ของเธอที่แอบส่งเธอออกมาเรียนมหาวิทยาลัย แม่ของเธอยังส่งของขึ้นชื่อจากบ้านมาให้เธอบ่อย ๆ พ่อแม่ของฉันไม่เคยทำแบบนั้นเลย พวกเราต่างก็อิจฉาเธอนะ!»