พอได้ยินเช่นนั้น หญิงชราก็นิ่งงันไปทันที
เธอส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว คล้ายคิดว่าตัวเองฟังผิดไป “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ความคิดเห็นบนหน้าจอต่างก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน
【หมายความว่าอย่างไร? พ่อของคุณย่าหย่อนยานอนหลับลงในน้ำให้เธอหรือ? ทำไมกัน!】
【แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น คนที่ทำให้น้องชายเสียชีวิตในตอนนั้นก็คือผู้ชายคนนั้นต่างหาก! เขาเป็นคนลงมือวางยา ถึงทำให้คุณย่าหลับไป!】
【ฉันคิดไม่ออกเลยว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น อยู่ดี ๆ ทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย? ยานอนหลับไม่ใช่ของที่จะกินสุ่มสี่สุ่มห้า หรือว่าเขาคิดจะฆ่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง?】
【ไม่น่าใช่มั้ง...】
【แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้ ฉันก็คิดคำอธิบายที่สมเหตุสมผลอย่างอื่นไม่ออกแล้ว】
หญิงชราเองก็คิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ “ทำไมกัน! ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น?”
การตายของน้องชายเป็นดั่งก้อนหินหนักที่ทับอยู่ในใจเธอมาตลอด คอยทรมานเธอมาครึ่งชีวิต ทว่าในยามใกล้สิ้นใจกลับได้ยินเรื่องราวอีกแบบหนึ่ง เธอ...
ตอนนี้จิตใจของเธอสับสนวุ่นวาย เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมพ่อถึงทำแบบนี้
เซิ่งซินเยว่กล่าวว่า “คุณย่าคะ ฉันไม่ได้โกหกคุณ การตายของน้องชายคุณไม่เกี่ยวกับคุณเลยแม้แต่นิดเดียว ตอนนั้นพ่อคุณไปมีสัมพันธ์กับแม่ม่ายในหมู่บ้าน แต่ในยุคนั้น การเป็นแม่ม่ายก็เรียกเสียงนินทาได้ง่ายอยู่แล้ว จะไปทำเรื่องแบบนั้นที่บ้านของฝ่ายหญิงก็ไม่เหมาะ ส่วนข้างนอกก็กลัวคนอื่นจับได้ เขาจึงพาแม่ม่ายคนนั้นมาที่บ้านของพวกคุณ”