【อย่านะ~~】
【เธอช่วยมีความมุ่งมั่นกับงานบ้างได้ไหม! เพิ่งไลฟ์ได้ไม่กี่วันก็อู้แล้ว เชื่อไหมว่าฉันจะไปดักรอเธอถึงบ้าน!】
【รู้ไหมว่าคำพูดแบบนี้ สำหรับเด็กสาวร่าเริงสดใสอย่างฉัน มันกระทบกระเทือนจิตใจมากแค่ไหน】
เซิ่งซินเยว่คาดการณ์สถานการณ์แบบนี้ไว้แล้ว แต่เมื่อตัดสินใจแน่วแน่ เธอก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของคนอื่น
“ถ้ามีวาสนาต่อกัน เราต้องมีโอกาสได้เชื่อมต่อกันแน่นอน ถ้าเชื่อมต่อกันไม่ได้ จริง ๆ แล้วก็อาจเป็นเรื่องดีเหมือนกัน แปลว่าชีวิตของพวกคุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่เหรอ?”
เธอกะพริบตาปริบ ๆ พอปิดไลฟ์ก็ถอนหายใจยาว ก่อนทิ้งตัวลงบนเตียงใหญ่ในโรงแรมห้าดาว
อืม…
ที่นอนนี่ก็ยังไม่สบายเท่าที่จ้าวจงเสียงจัดเตรียมไว้ให้เธอในห้องชุดขนาดใหญ่ทั้งชั้น
แต่เธอไม่ได้เรื่องมากกับสิ่งเหล่านี้ หลังล้างหน้าล้างตาไม่นานก็ผล็อยหลับไป
วันถัดมา
อิ่งเจียเหยี่ยนมารับเธอที่โรงแรมด้วยตัวเอง ทั้งคู่ไม่รอช้า หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายทันที
เมื่อวานเธอให้ฉินเวยคืนพลังชีวิตของอิ่งเจียเจาแล้ว เพียงข้ามคืน สภาพของอิ่งเจียเจาก็แตกต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง
คนตระกูลอิ่งย่อมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจนนี้ ท่าทีที่มีต่อเซิ่งซินเยว่จึงยิ่งนอบน้อมขึ้นไปอีก
โดยเฉพาะคุณย่า ที่เดินตามหลังเธอต้อย ๆ คล่องแคล่วเสียจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นหญิงชราวัยสูงอายุ
พอรู้ว่าเฝิงเซี่ยงเป็นนักต้มตุ๋น คนตระกูลอิ่งก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบเก็บด้ายแดงเกะกะเต็มห้องออกไปจนหมด หลังเปิดหน้าต่างระบายอากาศตลอดคืน กลิ่นขี้ธูปฉุนจัดก็จางหายไปเกือบหมด