อากาศร้อนในฤดูร้อนอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า
เลือดถูกทิ้งไว้นานสามวันจนเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชัน กลายเป็นสีแดงคล้ำ ปะปนอยู่กับขยะอื่น ๆ ดูสกปรกและน่าสะอิดสะเอียนจนแยกสีไม่ออก
“เจอแล้ว...”
ตำรวจหนุ่มหลับตาลงแน่น ใบหน้าซีดเผือด สุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่ไหว รีบวิ่งไปอาเจียนอยู่ข้าง ๆ
ชายวัยกลางคนยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลนัก สายตาของเขาไม่ค่อยดีนัก จริง ๆ แล้วเขาสายตาสั้นเล็กน้อย แต่เพราะอยากประหยัดเงิน จึงไม่ได้ตัดแว่นมาหลายปีแล้ว
แต่ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ยืนอยู่ไกลขนาดนั้น ก้อนสีแดงคล้ำกลับชัดเจนอย่างยิ่งในสายตาของเขา
ราวกับเขาไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว
เสียงรอบข้างค่อย ๆ เลือนหาย ภาพตรงหน้าก็ไร้สีสันลงทีละน้อย มีเพียงก้อนสีแดงคล้ำนั้นที่เด่นชัดเหลือเกิน
ในโลกของเขา ตอนนี้เหลือเพียงก้อนสีแดงคล้ำก้อนนั้น
“ฮ่าวฮ่าว...”
เท้าราวกับหยั่งรากลงกับพื้น เขาพึมพำสองคำนี้ออกมา ก่อนร่างจะอ่อนยวบลงในวินาทีถัดมา แล้วหมดสติไปในที่สุด!
“คุณอาซุน!”
“อา!”
เสียงวุ่นวายดังล้อมเข้ามา ตำรวจมีสภาพจิตใจแข็งแกร่งกว่า จึงรีบจัดคนพาชายวัยกลางคนส่งโรงพยาบาล ส่วนคนที่เหลืออยู่ก็ตรวจสอบก้อนสิ่งของสีแดงคล้ำนั้น
การถ่ายทอดสดจึงยุติลงเพียงเท่านี้
บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดหนักอึ้งถึงขีดสุด ไม่มีใครคิดเลยว่าซุนหมิงฮ่าวจะหายตัวไปในลักษณะนี้
และไม่มีใครคาดคิดเช่นกันว่า สุดท้ายเขาจะตายในสภาพเช่นนี้!