ยังรู้จักกลัว ดูท่าแล้ว อย่างน้อยก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง
แต่เมื่อครู่นี้กลับเกือบกลืนกินฉินเวยเข้าไปทั้งตัว เห็นได้ชัดว่าจงใจหาเรื่อง!
คิดถึงตรงนี้ แววตาของเซิ่งซินเยว่ก็เย็นเยียบลงหลายส่วน
“เธออยากพบคุณ”
ผีสาวชุดแดงจับจ้องกำไลหยกโลหิต แม้น้ำเสียงจะราบเรียบอย่างยิ่ง แต่กลับแฝงแววข่มขู่ที่อธิบายไม่ถูก
สองวินาทีต่อมา ควันดำสายหนึ่งก็ลอยเอื่อยขึ้นมา
เมื่อเทียบกับไอแค้นที่พวยพุ่งขึ้นฟ้าในตอนแรกแล้ว ตอนนี้ช่างหงอเสียจนหมดสภาพ
เซิ่งซินเยว่ได้ทีข่มผี “ตอนนี้คุยกันดี ๆ ได้หรือยัง?”
ควันดำหมุนวน ก่อนจะพยักหน้ารับ
เซิ่งซินเยว่หัวเราะเย็นชา “ฉินเวย เมื่อกี้มันกลืนเธอไปเท่าไร ตอนนี้ก็กลืนคืนให้หมด”
ฉินเวยชะงักไปก่อน จากนั้นก็เผยสีหน้าดีใจ “หา? ฉันเหรอ?”
“ก็เธอน่ะสิ”
ประกายเย็นวาบผ่านดวงตาของเซิ่งซินเยว่ “ช่างกล้านัก แม้แต่คนของฉันก็ยังกล้าแตะ วันนี้จะทำให้รู้ไว้ว่า ของบางอย่างถึงจะกลืนลงไปแล้ว ก็ต้องคายออกมาให้ฉัน!”
ควันดำเห็นได้ชัดว่ากำลังปั่นป่วน แต่พอผีสาวชุดโลหิตครึ่งขั้นปรายตามองไป นางก็หงอทันที ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ไอแค้นมหาศาลของนาง สำหรับผีตนอื่นแล้วแทบไม่ต่างจากอาหารชั้นเลิศ!
ฉินเวยเองก็คงกลั้นความคับแค้นจากที่เพิ่งเสียเปรียบเอาไว้ พอได้ยินเช่นนั้นจึงไม่ลังเลอีก พุ่งเข้าไปดูดกลืนอย่างบ้าคลั่ง!
วิญญาณอาฆาตโกรธแต่ไม่กล้าพูด ได้แต่จำยอมต่ออำนาจของผีสาวชุดโลหิตครึ่งขั้น
เซิ่งซินเยว่เอ่ย “อานอาน เธอก็กินด้วย”