“ตำรวจมาแล้ว”
เซิ่งซินเยว่เตือนเสียงอ่อนโยน “จากนี้ไปแค่ให้ความร่วมมือกับตำรวจดี ๆ เธอก็จะปลอดภัยแล้ว”
【ฉันอยากกินมื้อดึก】พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองเอกสารยินยอมบริจาคอวัยวะในมือเป็นครั้งสุดท้าย เม้มปากแล้วฉีกมันทิ้งจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย โยนลงถังขยะ
ภาพสั่นไหวเล็กน้อย ชายวัยกลางคนสีหน้าเคร่งขรึมปรากฏขึ้นในจอ เขามีใบหน้าสุภาพสวมหมวกตำรวจและเครื่องแบบที่เรียบร้อย ภาพลักษณ์เที่ยงธรรมแผ่ออกมาจากตัวอย่างชัดเจน
“ปรมาจารย์พระจันทร์ครึ่งซีก”
เสียงของเขาดังเข้าหูเซิ่งซินเยว่ “ขอบคุณมากที่แจ้งเบาะแส เรื่องนี้เราจะสอบสวนอย่างจริงจังแน่นอน ส่วนความปลอดภัยของเด็กผู้หญิงคนนี้ เราจะรับผิดชอบให้เต็มที่ คุณวางใจได้”
แสงสีทองวาบผ่านดวงตาของเซิ่งซินเยว่ เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย
เสียงของเธอเจือความหมายบางอย่างที่บอกไม่ถูก เอ่ยทีละคำว่า “ได้ค่ะ”
“ฉันเชื่อใจตำรวจโดยไม่มีเงื่อนไขอยู่แล้ว”
ผู้คนในห้องถ่ายทอดสดต่างไม่ทันสังเกตว่าเธอจงใจเน้นคำว่า “ตำรวจ” เป็นพิเศษ
“ขอบคุณที่ไว้วางใจเรามากครับ”
ตำรวจวัยกลางคนพยักหน้า “เราจะพาเด็กผู้หญิงไปให้ปากคำด้วย ขอจบการเชื่อมต่อถ่ายทอดสดไว้เท่านี้ก่อนนะครับ”
“ได้ค่ะ”
เซิ่งซินเยว่ตอบ
เมื่อเห็นว่าการเชื่อมต่อทางนั้นถูกตัดไป มุมปากเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้
น่าสนใจจริง ๆ
พอปิดโทรศัพท์ เซิ่งซินเยว่ก็รู้สึกร้อนวูบที่ข้อมือ คล้ายกำลังแผดเผา
เธอก้มมอง แล้วก็เห็นกำไลหยกโลหิตที่นำกลับมาจากบ้านของอิ่งเจียเหยี่ยนกำลังเปล่งแสงสีแดงจาง ๆ