“ฉัน...”
อารมณ์ของเธอไม่มั่นคงนัก ยังไม่ทันพูดจบ เซิ่งซินเยว่ก็รีบตัดบทขึ้นมา “ฉันรู้!”
เธอมองเข้าไปในดวงตาของหญิงคนนั้น “คุณป้า อย่าลืมสิว่าฉันทำอาชีพอะไร ฉันรู้แน่นอนว่าคุณทุ่มเทอะไรไปบ้าง และรู้ด้วยว่าต่อจากนี้คุณอยากพูดอะไร”
“คุณแซ่ไป๋ เพิ่งหย่ากับสามีเมื่อปีก่อน เพราะเขาติดการพนันอย่างหนักจนไปก่อหนี้เงินกู้นอกบ้านไว้หลายล้าน พอคุณรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว”
“แต่ครอบครัวของคุณไม่ได้ร่ำรวยเลย เรียกได้ว่าไม่มีเงินด้วยซ้ำ คุณเป็นคนชอบกังวล พอรู้เรื่องนี้ก็รู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มลงมา แต่คุณก็เป็นผู้หญิงเข้มแข็ง ตัดสินใจหย่าทันที เพราะไม่อาจพัวพันกับผู้ชายแบบนี้ต่อไปได้อีก”
“คุณมีลูกชายคนหนึ่ง ตอนนี้เขาเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสอง ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ต่อไปอาจต้องสอบเข้ารับราชการหรือสอบบรรจุอีกหลายอย่าง คุณไม่มีทางยอมให้ผู้ชายคนนั้นส่งผลเสียต่ออนาคตของลูกชายตัวเองเด็ดขาด”
เซิ่งซินเยว่ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูด ร่ายออกมารวดเดียวหลายประโยค
เนิ่นนานแล้ว เนิ่นนานมากแล้วที่ไม่มีใครเข้าใจเธอได้ถึงเพียงนี้
เมื่อได้ยินคนในจอพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็เล่าสถานการณ์ของเธอได้เกือบหมด 【เชี่ยน】ก็ค่อย ๆ สงบลง น้ำตาที่หางตาไหลรินลงมา
“ใช่แล้ว”
เธอสะอื้น “คุณพูดถูก”
“ฉันรู้มาตลอดว่าเขาติดพนัน ตอนลูกชายฉันอายุสองขวบ เขาก็เป็นหนี้ท่วมหัวแล้ว ตอนนั้นฉันก็อยากหย่าเหมือนกัน เลยอุ้มลูกกลับไปบ้านพ่อแม่ แต่ทางบ้านไม่ยอมรับ”