【จอมราชันรุ่นสิบ】พูดอย่างจนใจว่า “ฉันรู้จักตัวเองดีขนาดนี้แล้ว คุณช่วยเลิกเป็นห่วงเรื่องแบบนี้ได้ไหม?”
“ฉันไม่แต่งงานแล้วจะตายหรือไง? ฉันหาเงินดี ๆ ไม่ได้หรือ? จำเป็นต้องแต่งงานให้ตัวเองกลัดกลุ้ม แถมยังทำให้คนอื่นกลัดกลุ้มไปด้วยหรือไง คุณสอนฉันมาตั้งแต่เด็กว่าอย่าเป็นคนสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น ฉันว่าฉันซึมซับคำสอนข้อนี้ได้ดีทีเดียว”
หญิงวัยกลางคนร้อนใจ “ถ้าแกไม่แต่งงาน ฉันก็นอนไม่หลับทั้งคืนหรอก!”
“นอนไม่หลับก็ไปทำงานกะดึกสิ”
“??? ต้องเห็นแกแต่งงาน มีที่พึ่ง ฉันถึงจะวางใจได้!”
“ฉันพึ่งตัวเองไม่ได้หรือไง? ตอนนี้ฉันหาเงินเอง ใช้เงินเอง แบบนี้ไม่สบายใจจะตายหรือ?”
“โธ่ เด็กคนนี้ ฉันไม่รู้จะพูดกับแกยังไงแล้ว แกเป็นผู้หญิง หาเงินตั้งมากมายไปทำไม? แกต้องมีลูกสักคน ไม่อย่างนั้นพอแก่ตัวไป ชีวิตบั้นปลายก็ต้องอ้างว้าง ใครจะฝังศพแก!”
ถ้าอย่างนั้นพอแก่ตัว ฉันก็ตายไปเลยไม่ดีกว่าหรือ? ถึงตอนนั้นต่อให้ศพฉันเน่า ฉันก็ไม่ได้กลิ่นอยู่ดี โยนศพทิ้งไว้กลางถนน คนที่ตกใจก็ไม่ใช่ฉันสักหน่อย”
แม่ลูกจ้องตากัน ไม่มีใครยอมใคร
【แม่ฉันก็เร่งให้แต่งงานเหมือนกัน ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคนเราจะอยู่คนเดียวไม่ได้หรือไง ทำไมต้องแต่งงานด้วย?】
【ใช่เลย ตอนเรียนมัธยมย้ำแล้วย้ำอีกว่าห้ามคบกัน พอเรียนจบมหาวิทยาลัยปุ๊บก็เริ่มจัดแจงให้ดูตัวทันที ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรคบใครยังไง พวกเขาก็เร่งให้แต่งงานกันแล้ว เข้าใจไม่ไหวจริง ๆ】