“หุบปาก!”
เซิ่งซินเยว่กระตุกคิ้วถี่ ๆ รีบร้องห้าม ก่อนจะเบือนสายตาหนีอย่างเร่งด่วน
เมื่อครู่ระบบพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย!
【ทำไมต้องดุเค้าขนาดนี้ด้วยล่ะ~】
ระบบตัดพ้อ 【นิยายเรื่องอื่นก็เขียนกันแบบนี้ทั้งนั้นนี่นา!】
เส้นเลือดตรงขมับเซิ่งซินเยว่กระตุกไม่หยุด “แกเป็นแค่ระบบ! แล้วรู้ได้ยังไงว่านิยายเขียนอะไรไว้บ้าง!”
จู่ ๆ ระบบก็ทำท่ากระมิดกระเมี้ยนขึ้นมา 【คุณรู้ใช่ไหมว่าฉันออกไปจากตัวคุณได้~】
【ตอนออกไปฉันก็ไม่ได้ทำแต่เรื่องจริงจังสักหน่อย แวะอ่านนิยาย กินของอร่อย ๆ บ้างไม่ได้หรือไง? นิยายในดินแดนเสวียนเสวี่ยสู้โลกนี้ไม่ได้เลยนะ!】
เซิ่งซินเยว่ “……”
เธอตั้งสติ แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้สงบนิ่งที่สุด “คุณไม่ลงจากรถเหรอ?”
เซี่ยจือเหยียนถอดผ้าปิดตาออกจนหมด ก้มหน้า เปลือกตาหลุบต่ำ “ไปกันเถอะ”
เขาไม่มองเซิ่งซินเยว่อีก หันหลังเดินออกจากรถไปทันที
แต่เซิ่งซินเยว่ตาไว เห็นชัดว่าใบหูของเขาแดงระเรื่ออยู่บ้าง
เธอเม้มปาก ทำเป็นไม่เห็นอะไร แล้วลงจากรถตามไป
พอลงจากรถ เธอก็ตะลึงกับภาพตรงหน้า
นี่มัน…
มิน่าล่ะ รถถึงได้สั่นแรงขึ้นเรื่อย ๆ!
คนอื่น ๆ ต่างก็พากันอุทานด้วยความตกใจ
ถังไป๋หันไปมองอย่างไม่อยากเชื่อ “ผู้กำกับอู๋ครับ ที่บอกว่าจะเล่นเกมหนีออกจากห้องปิดตายนี่… อย่าบอกนะว่าต้องเล่นที่นี่?”