ทุกคนหดตัวลงโดยไม่รู้ตัว “เฮ้อ... ตกใจหมดเลย”
เสียงจากลำโพงพูดต่อ “ฉันเป็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่รักสวยรักงาม ฉันมีรองเท้าสีแดงกับรองเท้าสีดำ ฉันชอบรองเท้าสีแดงที่สุด และไม่ชอบรองเท้าสีดำ”
“แต่แม่บอกว่า มีแต่เด็กผู้หญิงนิสัยไม่ดีเท่านั้นที่ใส่รองเท้าสีแดง เพื่อให้ฉันกลายเป็นเด็กดี แม่เลยทิ้งรองเท้าสีแดงของฉันไป”
“ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว ฉันอยากแอบใส่รองเท้าสีแดงสักพัก พวกคุณช่วยหารองเท้าสีแดงกลับมาให้ฉันได้ไหม”
แค่คำว่า “รองเท้าสีแดง” ก็ชวนให้รู้สึกขนลุกอยู่แล้ว
พอเสียงผู้หญิงเย็นชาราวกับเครื่องจักรเอ่ยถึงรองเท้าสีแดงกับรองเท้าสีดำขึ้นมา ฉู่หยวี่เซิงก็หลบอยู่หลังเมิ่งเถียนเอ๋อร์ เสียงสั่นจนแทบพูดไม่เป็นคำ “ที่นี่... มืดเกินไป พวกเรามองอะไรไม่เห็นเลย!”
“อีกอย่าง พวกเราก็ไม่รู้ว่าแม่ของคุณเอารองเท้าสีแดงไปทิ้งไว้ที่ไหน แล้วจะให้ช่วยหายังไงล่ะ”
“พวกคุณต้องช่วยฉัน!”
เสียงเย็นชาไร้อารมณ์พลันแหลมสูงขึ้น!
ฉู่หยวี่เซิงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กอดศีรษะขดตัวเป็นก้อน “คะ... คุณพูดก็ดี ๆ สิ จะตะคอกทำไม!”
“ฉันจะใส่รองเท้าสีแดงของฉัน ฉันจะใส่รองเท้าสีแดงของฉัน ฉันจะใส่รองเท้าสีแดงของฉัน...”
เสียงผู้หญิงจากลำโพงกลับเหมือนติดอยู่ในวงจรประหลาด เริ่มพูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด