ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ประตูห้องแง้มอยู่ตลอด ส่วนผู้หญิงข้างในก็ไม่ได้ปิดประตู หรือว่านี่จะหมายความว่า...
สีหน้าเสิ่นเวิ่นเฟิงเปลี่ยนไป เขายื่นมือผลักประตูเปิดทันที
ผู้หญิงวัยสี่สิบกว่า ๆ คนหนึ่งนอนหงายอยู่บนเตียงใกล้หน้าต่าง ตั้งแต่เข่าขึ้นไปอยู่บนเตียง ส่วนหน้าแข้งตั้งแต่เข่าลงมาห้อยอยู่ข้างเตียง ชายเสื้อท่อนบนถูกดึงเปิดออกเล็กน้อย เผยผิวเนื้อให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ ร่างทั้งร่างแน่นิ่งไม่ไหวติง
เซิ่งซินเยว่ก้าวไปข้างหน้า บังสายตาของชายหลายคนที่อยู่ด้านหลัง
เซี่ยจือเหยียนกับคนอื่น ๆ ก็เบือนหน้าหนีอย่างรู้หน้าที่
เซิ่งซินเยว่กวาดตามองไปรอบห้องก่อน จากนั้นจึงเดินเข้าไปหา
จงซิวหมิงถามจากด้านหลังว่า “เป็นยังไงบ้าง เธอ...ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลังตรวจดูอาการของผู้หญิงคนนั้น เซิ่งซินเยว่ก็ผ่อนลมหายใจเล็กน้อย “ไม่เป็นไร แค่หมดสติไปเท่านั้น”
เธอช่วยจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วใช้นิ้วกดจุดกึ่งกลางใต้จมูกของอีกฝ่าย
ไม่นานนัก หน้าอกของผู้หญิงคนนั้นก็ขยับขึ้นลงอย่างแรง ก่อนจะลืมตาพรึ่บแล้วคว้าข้อมือเซิ่งซินเยว่ไว้แน่น เสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อ๊าาา—ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!”
เซิ่งซินเยว่ไม่ทันตั้งตัว เสียงแหลมสูงที่แทบจะทำลายล้างโลกได้พุ่งกระแทกแก้วหู จนสมองของเธออื้อไปชั่วขณะ
เธอไม่ทันคิดด้วยซ้ำ ก็สะบัดนิ้วดังเพี๊ยะ ใช้มนต์ห้ามปากบังคับให้อีกฝ่ายหยุดส่งเสียง