สิ้นเสียงพูด ราวกับมีลมเย็นยะเยือกพัดผ่านมาจากด้านหลัง
หวังหลิงหลงขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก่อนจะสะท้านขึ้นมาทันที แล้วกรีดร้องออกมา!
เซิ่งซินเยว่ถลึงตามองจงซิวหมิง “ในเมื่อห้องพักทุกห้องเต็มหมดแล้ว เมื่อคืนชั้นเก้าเกิดเรื่องเสียงดังขนาดนั้น ไม่มีทางที่ทุกคนจะไม่ได้ยินเลยสักคน”
“เมื่อคืนพวกเราก็ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอะไรเลย ถ้าทำให้เกิดสถานการณ์แบบนี้ได้ ก็มีแต่ต้องเป็นตอนที่เรื่องเกิดขึ้นเมื่อคืน มีคนสร้างม่านพลังกั้นไว้ที่นี่”
เซี่ยจือเหยียนขมวดคิ้ว “คุณหมายความว่า เรื่องนี้มีคนจงใจทำขึ้นงั้นเหรอ?”
“มีคนจงใจทำ?”
เซิ่งซินเยว่ยังไม่ทันได้พูด หวังหลิงหลงก็อดโพล่งขึ้นมาไม่ได้ “มีคนจะทำร้ายพวกเรา!?”
“แต่พวกเราก็เพิ่งมาที่เมืองนี้เป็นครั้งแรก ไม่รู้จักใครเลยสักคน ทำไมถึงต้องทำร้ายพวกเราด้วย? ตลอดทางมานี่พวกเราก็ไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครสักหน่อย!”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยเสียงเบา “พี่หวัง ฉันว่าตอนนี้คุณควรพักผ่อนให้ดีนะคะ”
“ฉันไม่พัก!”
หวังหลิงหลงพูดอย่างตื่นตระหนก “ตกลงเป็นใครกันแน่...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียงก็แผ่วลง ร่างโอนเอนเล็กน้อย ก่อนจะล้มลงบนเตียงอย่างเงียบเชียบ
“เดี๋ยวนะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!”
เสิ่นเวิ่นเฟิงลนลาน “เมื่อกี้ยังบอกว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บหนักไม่ใช่เหรอ! หรือว่าเป็นผลข้างเคียง...”
เซิ่งซินเยว่ตอบอย่างใจเย็น “ฉันทำให้เธอหลับเอง”