เขาผงะลุกนั่งตัวตรง ช่วยคอเสื้อของตัวเองให้พ้นจากมือเซิ่งซินเยว่ แล้วฝืนทำใจให้สงบก่อนถามว่า “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
เซิ่งซินเยว่กลั้นยิ้ม “ไม่มีอะไร เห็นเหมือนคุณจะเผลอเปิดให้เห็น เลยหวังดีช่วยไว้”
หว่างคิ้วเซี่ยจือเหยียนกระตุกเล็กน้อย เขาทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่กลับเผลอยกคอเสื้อขึ้นอีกนิด “อืม... เสื้อไม่ค่อยเชื่อฟัง จะโทษผมก็ไม่ได้หรอก”
น่ารักชะมัด
เซิ่งซินเยว่เริ่มสนุกขึ้นมา พอเซี่ยจือเหยียนถอยหลังไปเล็กน้อย เธอกลับขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ถามอย่างจริงจังว่า “คุณใช้น้ำหอมอะไรเหรอ?”
เธอไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบประโยคชวนเขินที่ชวนให้ใจเต้นตายออกมา “คุณหอมจังเลย~~~”
อ๊ากกกกกก!!!
เลี่ยนชะมัด เขินจะตาย...แต่ก็ชอบจัง เร้าใจสุด ๆ!
เซิ่งซินเยว่กรีดร้องในใจราวกับหมุนตีลังกาสามร้อยหกสิบองศา แต่สีหน้ายังต้องสงบนิ่งไว้
โดยเฉพาะตอนเห็นคุณชายเซี่ยเกือบกัดลิ้นตัวเองหลังได้ยินประโยคนั้น มุมปากเธอก็ยิ่งยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“คุณ...”
เซี่ยจือเหยียนขยับถอยหลังไปอีกก้าวเงียบ ๆ “เป็นน้ำหอมผู้ชาย แต่ก็มีรุ่นผู้หญิงนะ ถ้าคุณอยากได้ วันหลังผมซื้อให้”
เซิ่งซินเยว่รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนคนโรคจิต กำลังไล่ต้อนหนุ่มน้อยผู้แสนเรียบร้อย “ไม่ได้หรอก”
เธอพูดว่า “ฉันว่าคุณหอมกว่า”
เซี่ยจือเหยียน “...”
เขาเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าซับซ้อน พอเห็นมุมปากของเซิ่งซินเยว่ยกสูงแทบจะเคียงบ่าเคียงตะวัน ถึงได้รู้ว่าตัวเองถูกเธอแย่งความได้เปรียบไปอีกแล้ว