“...ตกลงคุณไปล่วงเกินอะไรมาเนี่ย?”
เซิ่งซินเยว่รู้สึกงุนงงอย่างยิ่ง “ฉันเป็นฝ่ายจูบคุณก่อนเองไม่ใช่เหรอ? ต่อให้เรียกว่าล่วงเกิน...ก็ควรเป็นฉันที่รู้สึกว่าตัวเองล่วงเกินคุณสิ?”
เซี่ยจือเหยียนอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก สุดท้ายก็ยังทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยออกมา สีหน้าจริงจัง “ที่คุณจูบผมก่อน ก็เพราะถูกผมใช้เสน่ห์ล่อลวงต่างหาก แต่เซิ่งซินเยว่ ทั้งที่คุณก็รู้ชัดอยู่แล้วว่า...”
เขาชะงักไปกลางคัน เพราะถ้าพูดบางเรื่องให้ชัดเจนเกินไป ก็หมดสนุกพอดี
ทว่าราวกับมีมือข้างหนึ่งปัดหมอกควันออกไป ในที่สุดเซิ่งซินเยว่ก็เข้าใจขึ้นมา!!!
“คุณชายเสี่ยว”
เธอบีบแก้มเซี่ยจือเหยียน พลางหัวเราะก็ไม่ใช่ร้องไห้ก็ไม่เชิง “ที่แท้คุณคิดว่าฉันจูบคุณเพราะถูกคุณล่อลวงเท่านั้น จูบคุณไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ไม่ได้เป็นเพราะ...”
สามคำสุดท้าย เซิ่งซินเยว่พูดออกมาแล้วก็หน้าแดงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ชอบคุณเหรอ?”
เซี่ยจือเหยียนไม่ได้มองเธอ น้ำเสียงก็เรียบเฉย ทว่าหูแดงก่ำไปหมด “ช่างเถอะ...ไม่เป็นไรหรอก”
พูดจบ เขาก็ประคองเอวเซิ่งซินเยว่ เตรียมวางเธอลง
คนเราจะคิดมากได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!
ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนอยู่ในช่วงหยอกเย้ากันไปมา ต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน แต่ก็ยังรักษาระยะห่างเอาไว้บาง ๆ
ตอนนั้นก็รู้สึกว่าไม่เลว เพราะต่างคนต่างคอยหักห้ามใจอยู่ตลอด จึงยังไม่ได้ถลำลึกมากนัก
แต่ตอนนี้เมื่อเปิดเผยความรู้สึกชั้นสุดท้ายออกมาแล้ว เซิ่งซินเยว่ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรัก!