ราวกับมีม่านพลังกั้นที่มองไม่เห็นขวางอยู่ตรงหน้าคุณป้าจาง ตุ๊กตากระดาษเหล่านั้นจึงไม่อาจขยับไปข้างหน้าได้อีกแม้แต่น้อย
คุณลุงเถียนเดือดดาล “คุณจะขวางผมจริง ๆ หรือ? ทั้งที่คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าพวกมันสมควรตาย พวกมันสมควรตายทุกคน!!!”
“บนโลกนี้ไม่มีความยุติธรรมหลงเหลืออยู่เลยจริง ๆ หรือไง!”
กำปั้นที่จงหมิงซิวกำแน่นค่อย ๆ คลายออก
ไม่ใช่ว่าเขาลงมือไม่ทัน
เพียงแต่ในชั่วขณะนั้น ลึก ๆ แล้วเขากลับหวังให้คุณลุงเถียนลงมือสำเร็จ!
คิดไม่ถึงเลยว่าเซิ่งซินเยว่จะขวางเอาไว้ได้
ฟางโม่ขยับปากเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง
ลึก ๆ ในใจเขาก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่เหตุผลกลับเตือนเขาว่าสิ่งที่เซิ่งซินเยว่ทำต่างหากที่ถูกต้อง
แม้หอเทียนจีจะเป็นองค์กรที่จัดการเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ แต่ก็สังกัดหน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติ
พวกเขาจะยืนมองคุณลุงเถียนฆ่าคุณป้าจางต่อหน้าต่อตาไม่ได้
ส่วนคุณป้าจางนั้น ถูกทำให้ตกใจจนเป็นลมไปแล้ว
เซิ่งซินเยว่ถอนหายใจเมื่อเผชิญกับความโกรธของคุณลุงเถียน “คุณลุงเถียน เคยคิดบ้างไหมคะว่าหลังจากฆ่าคุณป้าจางแล้ว คุณเองก็จะต้องตายเหมือนกัน?”
“อะไรนะ?”
พอได้ยินคำพูดนั้น คนอื่น ๆ ต่างชะงักงัน
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของคุณลุงเถียน ก่อนจะถูกความโศกเศร้าเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว
เขาคลอหยาดน้ำตา แล้วเอ่ยทีละคำ “ตั้งแต่ตอนที่ผมรู้ว่าลูกสาวถูกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ทำร้ายจนตาย ผมก็ตายไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะต้องแก้แค้นให้เฉิงเฉิง ผมคงตามเธอไปนานแล้ว!”