“จี๊ด——”
เสียงกรีดร้องแหลมเสียดหูแหวกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน เงาร่างที่รวดเร็วจนแทบมองไม่ทันพุ่งวาบผ่านความมืดมิด ก่อนจะถูกตะปูสีเงินแหลมคมปักเข้าอย่างจังจนร่วงลงสู่พื้น ไม่มีโอกาสหลบหลีกแม้แต่น้อย
ชั่วขณะที่ร่างนั้นตกถึงพื้น เสื้อคลุมสีดำตัวหนึ่งก็ร่วงลงมา เผยให้เห็นหางฟูยาวที่ซ่อนอยู่ด้านล่าง
ฟางโม่ร้องออกมาทันที “เจ้าสิ่งนี้เองที่วันนั้น...”
เพราะเพื่อนร่วมงานคนนั้นแท้ ๆ ตอนนี้เขาจึงจดจำหางเส้นนี้ได้อย่างแม่นยำเป็นพิเศษ
เซิ่งซินเยว่ใช้มือซ้ายคว้าคอคุณลุงเถียนไว้ด้วยความเร็วสูงสุด ส่วนมือขวากัดปลายนิ้วกลางจนเลือดซึม ใช้เลือดเป็นสื่อนำพลัง แล้ววาดอะไรบางอย่างกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาของคุณลุงเถียนจะเริ่มแดง เธอก็กดนิ้วลงตรงกลางหน้าผากเขาอย่างแรง!
“ผนึก!”
หุ่นกระดาษคุณลุงเถียนแข็งค้างในทันที สีแดงที่เพิ่งเริ่มปรากฏในดวงตาก็จางหายไปในพริบตา
หุ่นกระดาษตัวอื่น ๆ พลันกลายเป็นเถ้าปลิวหายไปในชั่วขณะนั้น
เลือดไหลทะลักจากลำคอของคุณป้าจางอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่นานก็ย้อมเสื้อบริเวณหน้าอกจนแดงฉาน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ลมหายใจขาดห้วงลงแล้ว
“จับเขาไว้!”
เซิ่งซินเยว่ส่งตัวคุณลุงเถียนให้ฟางโม่ แล้วกำชับอย่างจริงจังว่า “เมื่อกี้เขาฆ่าคนสุดท้ายไปแล้ว อาจกลายเป็นหุ่นเชิดของคนอื่นได้ทุกเมื่อ แต่ฉันควบคุมเขาไว้แล้ว ตอนนี้หน้าที่ของคุณคือจับตาดูเขาให้ดี ห้ามปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นเด็ดขาด!”