ตอนนี้หลุมนี้ถูกขุดลึกลงไปเกือบสิบเมตรแล้ว
สูงพอ ๆ กับตึกสามชั้น
หากคนที่ลงมือขุดหลุมครั้งนี้ไม่ใช่ผี ก็คงไม่มีใครคาดคิดว่าใต้เนินดินของสุสานเดิมจะยังซ่อนสิ่งอื่นเอาไว้อีก!
พวกเขาค่อย ๆ แซะดินชั้นบนสุดออกอย่างระมัดระวัง โลงศพสีดำสนิทใบหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏให้เห็น
โลงศพใบนี้มีขนาดใหญ่มาก ดูแล้วคนที่นอนอยู่ข้างในคงไม่ได้มีแค่คนเดียว!
“อื้อ ๆ ๆ!”
ผิงผิงมีปฏิกิริยารุนแรงขึ้น ปากที่ถูกเย็บปิดด้วยเชือกป่านหยาบส่งเสียงอู้อี้ไม่หยุด
เซิ่งซินเยว่พินิจโลงศพอย่างตั้งใจ ตัวโลงเป็นสีดำทั้งใบ ไม่มีลวดลายใด ๆ เรียบง่ายถึงขีดสุด แต่ความเรียบง่ายเช่นนี้กลับยิ่งเพิ่มความลึกลับให้โลงศพ
คนที่อยู่ในโลงนี้ อาจเป็นผิงผิงก็ได้...
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ไม่ใช่แค่ผิงผิงที่ตื่นเต้น เซิ่งซินเยว่เองก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
ก่อนหน้านี้เธอยังกลุ้มใจว่าจะหาศพของผิงผิงได้อย่างไร ไม่นึกเลยว่าเมื่อเดินจนรองเท้าสึกกลับไม่พบสิ่งใด แต่พอเลิกตามหา กลับได้มาโดยไม่ต้องออกแรง
คนที่ซื้อศพของเธอไปประกอบพิธีวิวาห์ปรโลกในตอนนั้น ที่แท้ก็เป็นชาวบ้านหมู่บ้านตงวาน...
“ฉันจะเปิดแล้วนะ”
เธอหันไปถามความเห็นของผิงผิง
ผิงผิงพยักหน้ารัว ๆ!
ฝาโลงหนักมาก เซิ่งซินเยว่กะน้ำหนักคร่าว ๆ แค่ฝาโลงอย่างเดียวก็คงต้องใช้ผู้ชายโตเต็มวัยหลายคนถึงจะผลักไหว
โลงถูกตอกปิดด้วยตะปูไม้ท้อยาวเจ็ดตัว เธอโบกมือ ตะปูไม้ท้อทั้งเจ็ดก็พุ่งออกมาพร้อมกัน เธอสูดหายใจลึก แสงสีทองจาง ๆ ไหลผ่านฝ่ามือ ก่อนจะผลักพลังใส่โลงอย่างแรง!