สายตาของเซิ่งซินเยว่ทอดไปยังร่างของเธอ ทว่าจู่ ๆ ก็พลันชะงัก
ที่นิ้วก้อยของผิงผิงมีเส้นด้ายแดงเลือนรางเส้นหนึ่งทอดออกมา เชื่อมต่อกับชายในโลงศพ
วิวาห์ปรโลกที่จัดขึ้นในปีนั้น กลับจับคู่สำเร็จจริง ๆ!
เซิ่งซินเยว่พลันรู้สึกโชคร้ายขึ้นมา
เธออดทนอย่างยิ่งกว่าจะห้ามตัวเองไม่ให้ทำหยาบคายกับศพชายตรงหน้าได้ แต่ท่าทางก็ไม่ได้อ่อนโยนเลยสักนิด เธอยกศพชายขึ้นมาโดยตรง แล้วก็พบม้วนเอกสารที่สีซีดจางไปบ้างแล้วอยู่ใต้หมอนของเขาอย่างที่คิด
คลี่ออกดูก็พบว่าเป็นหนังสือสัญญาสมรส
ในนั้นบันทึกชื่อจริง วันเดือนปีเกิดตามดวงชะตา และภูมิลำเนาของทั้งสองคนไว้อย่างละเอียด
แต่เพียงมองแวบเดียว เซิ่งซินเยว่ก็เงียบไปเล็กน้อย
ในนั้นเขียนชื่อของฝ่ายหญิงไว้ว่า—จิ่งพ่านหนาน
พ่านหนาน
ช่างเป็นชื่อที่ปิดบังความจริงอย่างโจ่งแจ้งเสียจริง
ยิ่งเป็นพื้นที่ยากจนล้าหลัง ความคิดชายเป็นใหญ่และให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวก็ยิ่งรุนแรง
คนพวกนั้นจากอาคารสีครามในปีนั้นคงมองออกถึงความยากลำบากของเด็กสาวจากหมู่บ้านเล็ก ๆ บนเขาอันห่างไกลกลุ่มนี้ จึงดำเนินแผนการได้อย่างราบรื่น
ผิงผิงในตอนนั้นคงหนีเข้าเมืองมาพร้อมความหวัง
เธอคิดว่าสิ่งที่รออยู่คืออนาคตอันสดใส
ใครจะรู้ว่ากลับเป็นนรกที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
“ฉันไม่ชอบชื่อนี้”
ผิงผิงพูดว่า “ฉันยังอยากชื่อผิงผิงเหมือนเดิม เรียบง่าย สงบสุข และปลอดภัย”