“เรื่องนี้ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”
ห้าวจื่อพูดว่า “ตอนที่ฉันเริ่มเล่น ในโรงเรียนก็มีคนเล่นกันเยอะแล้ว ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเกมนี้ถูกค้นพบได้ยังไง แต่ปกติทุกคนใช้แอปนี้ส่งไฟล์กันแบบเผชิญหน้า”
“ส่งไฟล์แบบเผชิญหน้า?”
“ใช่ คนที่พกโทรศัพท์มาโรงเรียนมีไม่มาก ตอนแรกคงเป็นพวกเขาที่ส่งต่อกัน พอแพร่ไปทั่วแล้ว พวกเราที่บ้านคุมเข้มจนเอาโทรศัพท์มาโรงเรียนไม่ได้ ก็จะนัดกันช่วงสุดสัปดาห์ เอาโทรศัพท์ออกมาแล้วส่งต่อกันทีเดียว”
“เข้าใจแล้ว”
เซิ่งซินเยว่ขยับไปนั่งตรงหน้านักเรียนที่ถือโทรศัพท์คนนั้น
พอเห็นเธอเดินเข้ามา นักเรียนคนนั้นก็สะดุ้งโดยไม่รู้ตัว ทำท่าจะขยับหนีไปด้านข้าง
“จะหลบทำไม”
เซิ่งซินเยว่ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เฉียนไหล ฉันแค่อยากถามอะไรคุณสักสองสามข้อ”
เฉียนไหลเบิกตากว้างทันที “เดี๋ยวนะ ทำไมคุณถึงรู้ชื่อผม!”
“เรื่องนั้นไม่สำคัญ”
เซิ่งซินเยว่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันแค่อยากถามว่า ใครเป็นคนส่งเกมนี้ให้คุณ?”
แววลังเลวูบผ่านดวงตาของเฉียนไหล
เรื่องนี้ยังเป็นความลับในหมู่นักเรียนอย่างพวกเขาอยู่เลย...
ตอนส่งไฟล์แบบเผชิญหน้า ทุกคนตกลงกันไว้แล้วว่า ต่อให้ผู้ปกครองถามก็ห้ามบอกกันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าคราวหน้ามีเกมสนุก ๆ อีก ก็จะไม่ยอมให้คนชอบฟ้องเข้าร่วมด้วยแน่
เซิ่งซินเยว่ยิ้มน้อย ๆ “ตอนนี้ใจเย็นลงแล้วหรือยัง? คุณไม่รู้สึกบ้างเหรอว่าเมื่อกี้บนรถไฟใต้ดิน อารมณ์ของคุณพลุ่งพล่านเกินไปหน่อย?”