เผื่อว่าเธอเป็นคนป่วยทางจิตจริง ๆ เขาไม่เท่ากับเสียขาไปเปล่า ๆ หรอกหรือ!
เมื่อเห็นเธอยิ้มแย้มเดินเข้ามา ในที่สุดเด็กหนุ่มก็ทนไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมาทันที “อย่านะ เธอจะทำอะไรน่ะ!”
“พอแล้ว ๆ”
เซิ่งซินเยว่ฟังเขาร้องไห้จนปวดหัว จึงหันไปมองชายคนนั้น “ให้เขาทิ้งช่องทางติดต่อไว้กับคุณสิ แล้วค่อยให้ผู้ปกครองชดใช้ค่าโทรศัพท์ให้”
“ไม่ใช่แค่ค่าโทรศัพท์นะ!”
ชายวัยกลางคนพูดอย่างขุ่นเคือง “ยังมีค่ารักษาพยาบาลกับค่าเสียหายทางจิตใจด้วย! ตอนนี้ท้องฉันก็ยังเจ็บอยู่เลย! เด็กพวกนี้ช่างไร้กฎเกณฑ์กันเกินไปแล้ว ฉันจะแจ้งตำรวจ ส่งพวกเขาไปสถานีตำรวจ!”
“ใช่ ต้องไปแจ้งผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมหมายเลขสิบเจ็ดแห่งเจียงเฉิงด้วย โรงเรียนมัธยมหมายเลขสิบเจ็ดแห่งเจียงเฉิงก็ถือเป็นโรงเรียนชั้นนำแท้ ๆ แต่กลับสอนนักเรียนแบบนี้ออกมา น่าขันจริง ๆ!”
“ไม่อยากเชื่อเลยว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลขสิบเจ็ดแห่งเจียงเฉิงจะมีคนแบบนี้ นี่เรียกว่านักเรียนได้หรือ นี่มันอันธพาลชัด ๆ!”
ทุกคนต่างเดือดดาล พฤติกรรมของเด็กมัธยมต้นกลุ่มนี้ทำให้ผู้คนโกรธแค้นกันจริง ๆ
เซิ่งซินเยว่รับโทรศัพท์จากมือเด็กหนุ่ม ทั้งที่หน้าจอดับไปแล้ว แถมยังตั้งรหัสล็อกหน้าจอไว้ แต่กลับมีเสียง “กึก” ดังขึ้น โดยไม่ต้องป้อนรหัสแม้แต่ตัวเดียว โทรศัพท์ก็เปิดขึ้นมาเอง!
เด็กหนุ่มเบิกตากว้างทันที “เธอ เธอทำได้ยังไง...”