ใบสั่งอาหารเดลิเวอรีบนถุงบรรจุภัณฑ์ไหวเบา ๆ ทั้งชื่อและเลขท้ายโทรศัพท์มือถือก็ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย
น่าเสียดายจริง ๆ
เซิ่งซินเยว่ถอนหายใจเบา ๆ อาหารเดลิเวอรีมื้อใหญ่ขนาดนี้ หวังว่าหอเทียนจีจะชดใช้ให้เธอทีหลังนะ
ใครอยากกินข้าวร่วมชามกับผีกันล่ะ?
เสียงฝีเท้าดังแว่วอยู่ด้านนอก ก่อนที่ประตูจะถูกเคาะในวินาทีถัดมา
เซิ่งซินเยว่ค่อย ๆ เดินไปเปิดประตู คนส่งอาหารสวมหน้ากากอนามัย เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก หายใจกระหืดกระหอบ ดูก็รู้ว่าเพิ่งผ่านการออกแรงอย่างหนักมา
พอเห็นเซิ่งซินเยว่ เขาก็รีบถามอย่างตื่นเต้นว่า “คุณครับ ขอถามหน่อยว่าอาหารเดลิเวอรีชุดนั้นอยู่ไหนครับ?”
เซิ่งซินเยว่ขยับตัวหลบให้เล็กน้อย
สายตาของคนส่งอาหารมองลอดผ่านด้านหลังเธอไป จึงเห็นอาหารเดลิเวอรีที่ถูกเปิดออกแล้ว
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที “คุณเปิดแล้วเหรอครับ!”
จากนั้นเขาก็เห็นหอยนางรมย่างบนโต๊ะอาหาร
รูม่านตาของคนส่งอาหารหดลงเล็กน้อย เขาถามอย่างลังเลว่า “หอยนางรมย่างของคุณ... ก็วางอยู่ตรงนั้นไม่ใช่เหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ”
เซิ่งซินเยว่ยิ้ม “หอยนางรมย่างของฉันก็อยู่ตรงนั้นไงคะ”
“แต่เมื่อกี้คุณไม่ได้อยู่ตรงนี้นี่คะ”
พอได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของคนส่งอาหารก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
“คุณ...”
เขาหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีทันที!
ทว่าเซียวหลานอีกับคนอื่น ๆ ก็มาถึงพอดี พอเห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมา เซียวหลานอีก็เหวี่ยงขาขึ้นเตะเข้าที่หน้าอกของเขาเต็มแรง!