ซีอวี้อิ๋งฟื้นขึ้นมาแล้ว ส่วนตัวการที่ก่อเรื่องก็ไปอยู่ในที่ที่ควรไปแล้ว เรื่องที่เหลือจึงไม่จำเป็นต้องให้ใครเป็นห่วงอีก
การมาเมืองเฉียนอันครั้งนี้ ไม่เพียงจับเจ้าเพียวจือได้สำเร็จ แต่ยังพบร่างของผิงผิงอีกด้วย เรียกได้ว่ากลับไปพร้อมความสำเร็จเต็มมือ
บนรถไฟความเร็วสูงขากลับ จงหมิงซิวคาบปลายปากกาไว้ พลางเค้นสมองเขียนรายงาน พอหันไปมองก็เห็นเซี่ยจือเหยียนกับเซิ่งซินเยว่หลับไปแล้ว สบายอกสบายใจเสียเหลือเกิน จนเขาแค้นจนเขี้ยวแทบขึ้น
ตอนพลบค่ำ พวกเขาก็มาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูงเมืองหลวงแล้ว
การเดินทางครั้งนี้เกิดเรื่องขึ้นไม่น้อย พอลงจากรถไฟความเร็วสูง ทุกคนต่างก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
แต่ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางร่างกาย หากเป็นความอ่อนล้าทางใจมากกว่า
คล้ายกับคนเก็บตัวที่ถูกบังคับให้ออกไปเข้าสังคมทั้งวัน ต้องนอนพักหลายวันกว่าจะฟื้นตัวได้
คนขับรถของตระกูลเซี่ยมารออยู่ที่สถานีรถไฟความเร็วสูงนานแล้ว จงหมิงซิวทำได้เพียงมองเซี่ยจือเหยียนกับเซิ่งซินเยว่ขึ้นรถจากไปตาปริบ ๆ “นี่จะไม่สนใจกันจริง ๆ เหรอ?”
เซี่ยจือเหยียนยิ้มให้เขา “ขอโทษนะ คนเต็มแล้ว”
จงหมิงซิว “???”
พวกคุณไม่ได้ขับรถเปิดประทุนสักหน่อย!
รถตั้งสี่ที่นั่ง!
ถ้านับเขาเข้าไปก็ครบสี่คนพอดี จะเต็มได้ยังไง!
เขามองทั้งสองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ชายร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบกลับดูน่าอัดอั้นอยู่หลายส่วน
เซิ่งซินเยว่ตบไหล่เขา ทำทีเป็นพูดอย่างเสียดาย “แหม ดูท่าบางคนคงต้องเรียกรถกลับเองแล้วล่ะ”